Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Η άτακτη χρεοκοπία, οι ένοχοι, η επιλογή μας και το αβάτζο που δίνει η κοινωνία.

Η άτακτη χρεοκοπία, οι ένοχοι, η επιλογή μας και το  αβάτζο που δίνει η κοινωνία.

Κουράστηκα να διαβάζω, βλέπω, ακούω περί άτακτης χρεοκοπίας.
Η άτακτη χρεοκοπία ταυτίζεται με το ξαφνικό, το αιφνίδιο. Μα εδώ και 5 χρόνια διαβάζω, βλέπω, ακούω ότι αν δε δεχτώ να γίνω πολίτης Β, Γ, Δ, Ω, κατηγορίας της ευρωζώνης θα τιμωρηθώ με άτακτη χρεοκοπία. Πού είναι το στοιχείο της «άτακτης»;
Ένας τακτικότατος εκβιασμός είναι και μία οργανωμένη λεηλασία δικαιωμάτων. Μία διαρκής απειλή είναι για να εξασφαλιστεί η υπακοή μου και ο συμβιβασμός μου στις προτεσταντικές ιδεοληψίες των Γερμανών και στα κέρδη του ΔΝΤ.
Δεν είμαι εγώ ο ένοχος.
 Οι ένοχοι είναι αυτοί που δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα τα πλαστά στοιχεία του Σημίτη για να χώσουν τη χώρα μου στην ευρωζώνη και να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε.
Ένοχος είναι ο Σημίτης, οι Βρυξέλλες, η Κομισιόν, η ΕΚΤ, οι τότε ευρωπαίοι ηγέτες που συμμετείχαν στην απάτη του Σημίτη και στην εξαπάτηση των εθνικών κοινοβουλίων τους.
Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να καθόμαστε εμείς στο εδώλιο αντί γι’ αυτούς;
Πώς γίνεται σήμερα να είναι αυτοί οι δικαστές μας αντί εμείς δικοί τους δικαστές;
Πώς γίνεται να εξευτελίζεται το θύμα και να απολαμβάνει το ρόλο του τιμωρού ο θύτης;
Επιλογή μας ήταν να απορρίψουμε τους επαγγελματίες πολιτικούς του δοσιλογισμού, των σκανδάλων, των μιζών, της υποτέλειας, της ατιμωρησίας, της διαπλοκής και σήμερα του απύθμενου θράσους και της αλαζονείας.
Επιλογή μας ήταν να εμπιστευτούμε τη διαχείριση της τελευταίας μας ελπίδας σε μη επαγγελματίες πολιτικούς (ερασιτέχνες )που δεν έχουν διαβρωθεί από τα πάρε – δώσε με συμφέροντα και την τυφλή υπακοή.
 Νιώθω, όσο και να μαλώνω με τον εαυτό μου, ότι πρέπει να στηρίξω αυτή την επιλογή μου.
Με αυστηρή κριτική. Με διαμαρτυρίες. Με έλεγχο.
Όμως να το κάνω για να στρώσει η κατάσταση κι όχι για να ξαναγυρίσω στο χθες που απέρριψα ύστερα από προσπάθειες δεκαετιών.
Όχι, αυτή η κυβέρνηση δεν τα κάνει όλα καλά. Πολλά λάθη κάνει. Ατελείωτη θεωρία και μισές αλήθειες. Ακόμη περιμένω το νέο, το φρέσκο που θα σκοτώσει το παλιό.
Άλλο πράγμα ο ερασιτεχνισμός και η απειρία και διαφορετικά εντελώς η ανικανότητα και η ευθυνοφοβία. Ο Τσίπρας μπορεί να διακρίνει σε αυτή τη δύσκολη φάση ποιοι είναι χρήσιμοι και ποιοι επικίνδυνοι.
Το ότι έχει αποτύχει σε κάποιες επιλογές του είναι πασιφανές. Ας το διορθώσει. Δε θα κριθεί όταν θα κάνει μία κίνηση προς το καλύτερο. Όμως θα κριθεί αν διαπιστωθεί ότι ήξερε τα λάθη του και επέμενε σε αυτά. Και το μεγαλύτερο λάθος του είναι να προσπαθεί διαρκώς να κρατάει τις ισορροπίες.
Έχουμε ήδη αρκετές αγωνίες για να αντέξουμε και μία ακόμη. Αυτήν του να δούμε για πόσο θα καταφέρει να ισορροπεί κρατώντας ένα ετεροβαρές κοντάρι.
Ας πάρει τις αποφάσεις του κι ας τις εφαρμόσει δυναμικά όσο ακόμη υπάρχει από κάτω του το δίχτυ ασφαλείας της εμπιστοσύνης των πολιτών, το  αβάτζο που του δίνει η κοινωνία.

Ας το κάνει τώρα πριν είναι αργά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου