Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

«Υπάρχει μια ρωγμή σε όλα. Από εκεί είναι που μπαίνει μέσα το φως.»

«Υπάρχει μια ρωγμή σε όλα. Από εκεί είναι που μπαίνει μέσα το φως.»


Στην εποχή των ανακατατάξεων, κοινωνικών, πολιτικών, γεωπολιτικών, διαρκούς και κατακλυσμιαίας αλλαγής της κάθε ζωής  του καθενός, που τίποτα δεν είναι όπως πριν και το μετά θα είναι χειρότερο, είναι φανερό ότι ο θυμός και οι αγανακτισμένες κραυγές των καταπιεσμένων ανθρώπων δεν αρκούν.
Είμαστε πεπεισμένοι/ες ότι ο διάλογος στο δρόμο για την κοινωνική χειραφέτηση θα πρέπει να συνοδεύεται από δημιουργία, φαντασία και δράση.

Ο εχθρός μπορεί να φαίνεται πανίσχυρος όμως τίποτα δεν του δίνει ισχύ περισσότερο από τη συσσωρευμένη υποταγή των ανθρώπων που δεν τολμούν. Των ανθρώπων που δε φαντάζονται τους εαυτούς τους ελεύθερους από τα πνευματικά και υλικά δεσμά των δικτατόρων του χρήματος.

Στο ποτάμι της ύπαρξης,
 επιλέγουμε να πηγαίνουμε ακόμα και αντίθετα στο ρεύμα, όταν αυτό παρασύρει τον άνθρωπο στη δίνη της αιώνιας υποταγής και της ατέρμονης εκμετάλλευσης,
να είμαστε με κάθε κομμάτι της κοινωνίας που αντιστέκεται, σκέφτεται, αμφισβητεί, δημιουργεί, οργίζεται …

Ναι να οργιζόμαστε εναντίον της εξουσίας (και  όχι σ' αυτούς που απλώς διαπιστώνουν, με το μυαλουδάκι τους βεβαίως, το παράδοξο που επικρατεί στα ανθρώπινα)
Να οργιζόμαστε για το παράδοξο είναι ότι την εξουσία καταλαμβάνουν όχι οι ικανότεροι πνευματικά και ψυχικά, αλλά οι πιο αδύναμοι, οι πιο μνησίκακοι, τέλος πάντων…(αυτά είναι γνωστά, γι' αυτό κι έχουμε κατατάξει το παράδοξο στα αυτονόητα)
 Να οργιζόμαστε αλλά και να  αποφασίσουμε(?)  ότι προέχει να (ξανα)βρούμε το μεθυστικό άρωμα της συνύπαρξης, της φιλίας, της αλληλεγγύης, του αγώνα, τον απλό άνθρωπο μέσα μας και δίπλα μας…

Γιατί όταν εμφανίζονται (και εμφανίζονται!), η πραγματικότητα αλλάζει· υμνείται και δοξάζεται η θνητότητα της ζωής, το πέρασμα των όντων από τούτον τον πλανήτη.

Η απλότητα και η ουσία (;) επανακάμπτουν· οι συνοδοιπόροι δεν είναι απλοί περιπατητές, μανιώδεις συνομιλητές, ακάματοι, αγέρωχοι, πληθωρικοί, γενναίοι· απλοί, είπαμε, άνθρωποι.

Μόνο τέτοιοι (απλοί!) άνθρωποι διασώζουν την αξιοπρέπεια που αφαιρέθηκε με βίαιο και αυταρχικό τρόπο από την ελληνική κοινωνία, μια κοινωνία που νιώθει ηττημένη, προσβεβλημένη, ταπεινωμένη.

Οι φταίχτες της κατάπτωσης είναι γνωστοί βεβαίως, αλλά η ελληνική κοινωνία  ακλόνητη (?) στις «πεποιθήσεις» της, τις ιδεολογικές εννοώ, άκαμπτη, σκληροπυρηνική κοινωνία (…μπροστά στην επιβίωση, κατ' αρχάς, και στην απληστία και στην πραγματικότητα, αυτήν που οι ίδιοι δημιουργούμε και φυσικά βιώνουμε).

Είναι, όμως, έτσι;
Συμμετέχουμε στη διαμόρφωσή της ή απλώς την υφιστάμεθα;

Ταυτόχρονα, διαπιστώνουμε ότι ο κόσμος όλος βρίσκεται σε μια διαρκή ροή, σε μια διαρκή κίνηση.
Και εσύ, εγώ, εμείς ; …… σε μια διαρκή ρευστότητα και κίνηση αλλάζουμε, πορευόμαστε σε νέους δρόμους, δοκιμάζουμε τις δυνάμεις μας σε κάτι διαφορετικό επιθυμώντας και αναζητώντας τη φρεσκάδα, τη ζωντάνια, την αμεσότητα, την ελευθερία…

Η νέα εποχή για ξεκινήσει πρέπει κάθε σκέψη,
να απαγκιστρωθεί από τα στενά δεσμά του «πρέπει», του «καθώς πρέπει», του «δήθεν», του «κοίταζε την δουλειά σου», του «βολέματος», του «δεν βγαίνει τίποτα», του «όλοι ίδιοι είναι», ,
και να πάρει το μέρος εκείνων που ξέρουν να χαίρονται και να παίζουν, να χορεύουν και να ερωτεύονται, να βοηθάνε και να χαμογελάνε. Με λίγα λόγια, να  επιλέξουμε αυτούς που λένε Ναι στη Ζωή, τους εύθυμους, και ας απογοητεύονται από τους μίζερους εχθρούς της ζωής, από τους εξουσιαστές, και τους μνησίκακους και τους ντούρους ιδεολόγους, σε όποια έδρανα και αν κάθονται…
για να απελευθερωθούμε από την οικονομική τυραννία που μας μετατρέπει σε εργαλεία πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας, σε νούμερα και εμπορεύματα που μπορούν να νοηθούν μόνο ως μέρη του εξουσιαστικού πλέγματος της αγοράς.

Εντάξει, ο άνθρωπος φαίνεται ικανός για όλα, το χειρότερο και το βέλτιστο.
Ο δρόμος είναι μακρύς, δύσκολος και πολλές φορές μονότονος…
Όμως κάθε ρωγμή ελευθερίας δημιουργεί προοπτικές και ανοίγει ορίζοντες που δε διανοούμαστε καν.

«Υπάρχει μια ρωγμή σε όλα.
Από εκεί είναι που μπαίνει μέσα το φως.»Leonard Cohen
..το κάθε φως...
και οι ρωγμές γίνονται δρόμοι... μέλλον (μας)...

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

...σε ένα ζεϊμπέκικο για σένα, για εμάς … ... και έχει ένα φεγγάρι απόψε....

...σε ένα ζεϊμπέκικο για σένα, για εμάς …
... και έχει  ένα φεγγάρι απόψε....



Παρ’ ότι  το  γιομάτο φεγγάρι απόψε μας πάει αλλού-στις βόλτες της ψυχής μας- όμως  φαιά πραγματικότητα μας πάει αλλού…

Οι καιροί είναι δύσκολοι, πολύ,  μα πάρα πολύ !
Έτσι και σε βρουν μπόσικο, ανεκτικό, σε κατάπιαν και κάποια στιγμή δεν θα αναγνωρίζεις ποιός είσαι και που πας.

Κοιτάξτε  γύρω.
Τα πάντα καταρρέουν.
Το φόντο είναι η φτώχεια, η λιτότητα, τα λουκέτα, μνημόνια, μέτρα, αξιολογήσεις, τρόικα, κίνδυνος για τα εθνικά θέματα, νέοι με σκοτεινό ή χωρίς αύριο, τέλμα.
Τα άτομα σε αδιέξοδα, με τις ελπίδες να σέρνονται, κατήφεια στα πρόσωπα, η στεναχώρια σαν σκόνη παντού.
Κάποιοι ψελλίζουν ότι  παραμένουν αριστεροί, τα τέρατα του φασισμού γρυλίζουν , κάποιοι  ομιλούν πως έχουν πρόταση  να βγούμε από το αδιέξοδο, άλλοι σηκώνουν μια κόκκινη σημαία και πηγαίνουν μόνοι τους,  είναι και αυτοί  που δεν κατάλαβαν τίποτα μα τίποτα και ξανασηκώνουν μπλε και πράσινες σημαίες και ελπίζουν σε κούληδες και σε κούλες.

Και η κοινωνία , οι πολίτες στα χαμένα, ελπίζουν,  δεν ελπίζουν, όλοι λέμε/νε καμιά εξυπνάδα και οι πιο πολλοί πιάνουν απάγκιο σε ένα κρασάκι, ένα μεζέ

και σε ένα τραγούδι του Καζαντζίδη,
«Ποιος θα μου δώσει δύναμη/τον κόσμο αυτό ν’ αλλάξω,
να φτιάξω όμορφες καρδιές/μεγάλες και πονετικές,
τις σκάρτες να πετάξω;
Να σου δώσω μια να σπάσεις/αχ βρε κόσμε γυάλινε,
και να φτιάξω μια καινούργια/κοινωνία άλληνε.»

ή άλλοι  Σιδηρόπουλο

«Να μ’ αγαπάς όσο μπορείς να μ’ αγαπάς
Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα /η ανάγκη μου δε σταματά
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα/σαν τον αλήτη που γυρνά
Θέλω να ‘ ρθείς και να μ’ ανάψεις/το παραμύθι να μου πεις
σαν μάνα γη να μ’ αγκαλιάσεις /σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.»

και  άλλοι πιο λίγοι, στην μοναξιά δεν τραγουδούν, ακούν μόνο τραγούδια με πολλά αχ , περιμένουν κάτι από δυόσμο να μυρίζει,  ελπίζουν, όμως δεν το βάζουν κάτω…

Οι  πιο πολλοί βρίζουν, κατηγορούν  θέτουν δίπολα (σαν φάκες),
 «όλοι ίδιοι είναι » αλλά από την άλλη, αυτοί οι ίδιοι (οι πολίτες) αυτούς  τους ίδιους επιλέγουν να τους κυβερνήσουν,
« επέλεξα  αριστερά και είδες τι μα έκανε», άντε εδώ τι να πεις, έχουν δίκιο, ως αριστερά την είδαν, πώς να τους εξηγήσεις πως δεν είναι αριστερά,
« Μητσοτάκη μωρέ, για να βάλει μια τάξη» Ή «Αλέξη για να μην έρθει ο Μητσοτάκης» όπως μου έλεγαν φίλοι σε μια ταβέρνα . Επιστροφή στο παρελθόν με  τέτοια διλλήματα . Δεν βάλαμε ντιπ μυαλό;
«δεν βλέπεις την διασπασμένη αριστερά» (εδώ λίγο δίκιο έχουν) και έχουν μπει στα ατομικά καβούκια τους

Όμως  είναι και κάποιοι, που μέσα στο γενικό χαμό, ψάχνουν, ψάχνονται, αναζητούν, παλεύουν και προσπαθούν να φτιάξουν το νέο.
Δεν είναι λίγοι, είναι πολλοί, πάρα πολλοί, αλλά είναι σκόρπιοι ίσως αναχωρητές, απογοητευμένοι, ίσως και  τσακωμένοι με τον εαυτόν τους.
Είναι αυτοί  που δεν θέτουν ως όριο του κόσμου μας  και της ζωής αυτό που ζούμε, που λένε, «Δεν μπορεί, υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που ζούμε“.

Είναι αυτοί όμως που λένε  «το να ακολουθείς το ρεύμα και να επιδιώκεις να μιλήσεις «ρεαλιστικά» στο πνεύμα των συνηθειών είναι υποταγή και ευτελισμός».

Βεβαίως το κυρίαρχο σύστημα, παρά την κρίση του, ορίζει το παιχνίδι, πρωτίστως στο κρίσιμο μέτωπο της πληροφορίας και της διαμόρφωσης της κοινής συνείδησης και του τρόπου ζωής.

Βεβαίως και  ηττηθήκαμε κατά κράτος και προσπαθούμε να  συνέλθουμε  από τα πολλαπλά κατάγματα από την άνοδο του Γενάρη  του 2015, και το δημοψήφισμα στην πτώση της συνθηκολόγησης.
Βεβαίως  και όμως  υπάρχει  διέξοδος, υπάρχει δρόμος, αρκεί να ενωθούμε ( πολιτικό αντιμνημονιακό προοδευτικό μέτωπο), να σχεδιάσουμε (ριζοσπαστικό ρεαλιστικό πρόγραμμα ) και να αγωνιστούμε.

Ξέρω αυτό είναι χιλιοειπωμένο
 Ξέρω  το να αναζητείς την υπέρβαση και τη διατύπωση μιας άλλης, ανατρεπτικής στο σύνολό της, αντίληψης εξελίσσεται σήμερα σε μια εξαιρετικά ριψοκίνδυνη επιχείρηση, η οποία κινδυνεύει να σε οδηγήσει στη γραφικότητα αν και δεν το αξίζει.
Αυτό συνιστά μια ακόμη μεγάλη δυσκολία του καιρού μας, όπου ο ριζοσπαστισμός εξαντλείται (και αφομοιώνεται) στις ενδιαφέρουσες, χρήσιμες αλλά και χειρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις και σε  επιμέρους αντιθέσεις.
Το πώς να διεισδύσεις στην ουσία και να ανακαλύψεις τη μορφή που θα την κάνεις κατανοητή και την αλήθεια ως πρόταση και πρόγραμμα αποδεκτό, είναι το ζητούμενο .

Γίνονται προσπάθειες, προτάσεις που αγγίζουν την υπέρβαση αλλά απογειώνονται από την πραγματικότητα και άλλες που προσπαθούν να αγγίξουν την πραγματικότητα αλλά αποσπώνται από την υπέρβαση, ιδέες που θέλουν να αναστατώσουν τον κόσμο αλλά βρίσκουν αποδέκτες μόνο στο μικρόκοσμό μας, αντιπαραθέσεις (γόνιμες ασφαλώς «σε τελευταία ανάλυση» ) που πολλές φορές γίνονται άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος και κυρίως άνευ αποτελέσματος, έριδες και υπονομεύσεις, προσωπικές στρατηγικές και ιδιοκτησιακές σχέσεις.

Στις ημέρες μας είναι πυκνά αυτά τα φαινόμενα που αυξάνουν τις απογοητεύεις ακόμα και στον κόσμο των αποφασισμένων .
Κι ωστόσο, με αυτά τα πολλαπλά άλματα στο κενό θα γίνει εν τέλει το άλμα της υπέρβασης.
Ακόμα κι αν, εν τω μεταξύ, έχουν χαθεί πολύτιμες ζωές, χρόνοι και σκέψεις.
Όμως πρέπει να βιαστούμε, το αύριο είναι πολύ αργά, σήμερα ίσως προλάβουμε..

Λοιπόν, με ποιους και πως ;

Με τον Καζαντζίδη,
«Να σου δώσω μια να σπάσεις/αχ βρε κόσμε γυάλινε,
και να φτιάξω μια καινούργια/κοινωνία άλληνε.»

..ή τον   Σιδηρόπουλο  «Να μ’ αγαπάς όσο μπορείς να μ’ αγαπάς
… σαν μάνα γη να μ’ αγκαλιάσεις /σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.»

ή με τα τραγούδια με πολλά αχ και με κάτι  από δυόσμο,

Μα...,  όλα  μαζί, με μελέτη, σκέψη, σχέδιο, ενότητα, αγώνα και νέα ελπίδα με  αγάπη για την ζωή, τον απλό λαό ,σε ένα ζεϊμπέκικο για σένα, για εμάς !
  
Γιατί ,
είμαστε όλα όσα κάνουμε και
ιδίως αυτά που κάνουμε για να αλλάξου τον κόσμο,
είμαστε η ελπίδα που δεν παραιτείται,

 η ονειροπόλα ελπίδα.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Οι μέσα μας καιροί (μας) σαρώνουν

Οι μέσα μας  καιροί (μας) σαρώνουν




…όπως τώρα που  βρέχει ακατάπαυστα, καταιγιστικά και φυσάει μανιωδώς…, στην έξω φύση και στις μέσα ψυχές μας –όχι σε όλες…

Αναζητώντας και πάλι εξηγήσεις, αλλά και στέλνοντας και μηνύματα με τους καπνούς της φωτιάς που κατακαίει τους χρόνους αναρωτιέμαι,
όταν τόσοι άνεμοι σφυρίζουν εφιαλτικά γύρω µας,
πώς εμείς μπορούμε να αισθανθούμε ασφαλείς;

Είναι νόμιμο, πιθανόν θεμιτό και ηθικό, αλλά είναι εφικτό;

Μπορεί να ασφαλίζεις την περιουσία σου, τα πολύτιμά υπάρχοντά σου και τη ζωή σου μαζί µε τις σκέψεις σε σίγουρες -ή έτσι δείχνουν- κατασκευές.

Μπορεί να χτίζεις πέτρινους ανθεκτικούς τοίχους, σαν τα παραμύθια όπου ο πιο φρόνιμος κοπιάζει πολύ αντί να παίζει, χτίζει ένα πέτρινο σπίτι που δεν μπορεί να το προσβάλει ο κακός (λύκος, άνθρωπός, πολιτική-?-)και οι άλλες απειλές, ιδέες μιαρές και σκέψεις, και ανασφάλειες και αβεβαιότητες και αμφιβολίες και απορίες και ενοχές και άλλα τέτοια.

Έτσι θωρακισμένος, λες, καλά είμαι εδώ.
Και συνεχίζεις.
 Κι όσο βυσσοδομούν απ’ έξω τα στοιχεία τόσο μαζεύεις µπρος στις απειλές σωρούς µε άµµο, προσθήκες λαμαρίνας, και ισχυρές ιδέες, αντιδιαβρωτικές και ανοξείδωτες.
Κι αράζεις, όχι ακόμα εφησυχασμένος αλλά εν πάση περιπτώσει πιο ασφαλής.

Κι όσο σε πολιορκεί το έξω τόσο γυρίζεις μέσα στα δωμάτια (κυρίως της ψυχής σου που δεν επικοινωνούν µε τα περιβάλλοντα…
και σχεδόν δεν ακούς πια τι συμβαίνει εκεί.

Επιτέλους μπορείς πια να ησυχάσεις.
 Να δεις ειδήσεις µε µακρινές καταστροφές ή και δίπλα σου, το απέναντι σπίτι που το σάρωσε ο ανεμοστρόβιλος,
κάποιους παλιούς συμμαθητές σου που τους κατάπιε η κρίση…

Κι όσο τα βλέπεις τόσο ηρεμείς εσύ γιατί στο κάτω κάτω,
όσο κι αν λυπάσαι και εκδηλώνεις τη συμπαράστασή σου στους παθόντες σε ανακουφίζει που δεν είσαι εσύ στη θέση τους.
Μπορείς να δεις και τα τελευταία επεισόδια των τηλεοπτικών σειρών χωρίς αγωνία.
Κι ύστερα να αποσυρθείς, ήσυχος πως όλα είναι απρόσβλητα από τον κακό µας τον καιρό.

Τώρα από ποια χαραμάδα άρχισαν οι διαβρώσεις, πώς εισχώρησε η υγρασία και σάπισε ο τοίχος, πώς μπήκαν σαν διαρρήκτες οι νιφάδες της αμφιβολίας κι άρχισαν να κλονίζονται οι βεβαιότητες, κανείς δεν ξέρει ακριβώς.
Κι έτσι κατέρρευσε κι η οικοδομή ( της ασφάλειας σου)..από την πέτρα

Γιατί το παραμύθια μιλάνε µόνο για τους κακούς  λύκους, κι όποιος δεν κατάλαβε τα όσα διά της σιωπής υπονοούσε -πως ο µεν οι λύκοι μπορεί να αποτραπούν, αλλά το κακό δεν είναι μόνον οι λύκοι και δεν φτάνει να χτίζεις οχυρά για να το αποτρέψεις- έμεινε να απορεί πώς τον βρήκε η συφορά και να ψάχνει ευθύνες σε άλλους.

Κι εσύ τώρα καλά νομίζεις πως η παραβολή έχει πολιτικούς υπαινιγμούς.
Υπάρχουν ορατές δυνάμεις οι οποίες αναγνωρίζονται στην περιγραφή.
Όσο (για µας) κάνουμε (πρέπει να ) προσπάθεια να υπερβούμε αυτό τον κίνδυνο.
Και (να) ελπίζουμε πως (θα) τα καταφέρουμε!

Αλλά προσοχή στη στίξη: προτιμότερο είναι το θαυμαστικό, όχι η τελεία, από το ερωτηματικό στο τέλος.

Αν και το ερωτηματικό προκαλεί πάντα μεγαλύτερη διέγερση και ανάγκη ετοιμότητας.
Της σκέψης κατ’ αρχήν.

…και μετά, όλα καλά ;
Ποιος καιρός ( ο άσχημος, ο απειλητικός) είναι πιο ζόρικος και σόλοικος  ;
Ο μέσα μας ή ο έξω μας  ;

«Καθώς η φάκα έκλεινε από πάνω του και η γάτα παραμόνευε εκεί κοντά, ο ποντικός, στο διήγημά του Φρ. Κάφκα, είπε: «Αλλοίμονο, ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο στενός».
……., το εν γένει κλίμα έχει πολλές δυσκολίες.

 Οι καλύτεροι χωρίς πεποίθηση και οι χειρότεροι είναι γεμάτοι από την ένταση του πάθους(τους)

Και εν τω µμεταξύ, για να προστατευθούμε από τον απειλητικό κόσμο, για να αντέξουμε στις στενωπούς των καιρών µας, δίνουμε ερμηνείες που χάνουν την αντικειμενικότητά τους, δημιουργούμε μικρόκοσμους που είναι καλοί σαν καταφύγια κατατρεγμένων ανθρώπων, αλλά γίνονται επικίνδυνοι όταν μεγαλώνουν οι διαστάσεις.

Φοβάμαι, κι όσο φοβάμαι τόσο τείνω να πιστεύω σε «θεότητες», κάθε είδους, τόσο κάνω σχέδια που δεν επαρκούν, χωρίς όμως να έχω άλλα, τόσο υποκύπτω σε παρορμήσεις της στιγμής και σε εξάρσεις µμεγαλείου… τόσο υποκύπτω και τόσο φωνάζω για να µη φανεί πως υποκύπτω.
 Ο φόβος είναι το πιο υπόγειο και διαβρωτικό συναίσθημά.
Και μετατρέπει την αίσθηση της πραγματικότητας!

Κάποιος κάποτε που στάθηκε παλικάρι στα βασανιστήρια.
Όσο ένιωθε ότι εκείνος φόβιζε αυτούς κι όχι αυτοί εκείνον, νικούσε.
Τον τσάκιζαν χτυπώντας τον, τον εκμηδένιζαν στα λόγια, τον έβαζαν σε φάλαγγα, τον πολεμούσαν ψυχολογικά, αλλά αυτός τους είχε πάρει τον αέρα. Του είχαν αναγνωρίσει την ύπαρξη και τη σημασία του.
Στα µάτια του γινόταν σπουδαίος όσο αντιστεκόταν.
Τους νίκησε.
Κάποια φορά, σε άλλη εποχή, σε άλλο μέτωπο, έκαναν πως δεν τον αναγνώριζαν, πως δεν είχε καμία σημασία, πως δεν τον φοβούνται.
Τότε φοβήθηκε εκείνος.
Και υπέκυψε.

Οι μέσα μας  καιροί (μας ) σαρώνουν….
και οι εντός μας καταιγίδες  να διαβούν την σκέψη και να γίνουν έξω ζωή, ως η παλλόμενη ασπίδα του Δία

Σημείωση:

Ευχαριστώ τούς φίλους και τους αγαπημένους μου (!) που σε άνυδρους καιρούς και σε ξερούς τόπους (αλλά τόσο «πλημμυρισμένους»…) μου τρέφουν την σκέψη και της ψυχής τις δυνάμεις  που οραματίζεται την αποκάλυψη πηγών  και προβλέπει  ευεργετικές καταιγίδες …

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Δύο κόσμοι χωριστά

Δύο κόσμοι χωριστά



Η ψαλίδα ανοίγει και η διαφορά μεγαλώνει και όπως  το σιγομουρμουρά   και το παλιό ρεμπέτικο «Της κοινωνίας η διαφορά/φέρνει στον κόσμο μεγάλη συμφορά».

Δύο κόσμοι διαφορετικοί (αλλά και ένας πλάγιος), αντίθετοι.
Στον ένα κόσμο οι καταστραμμένοι μαζί με τους υπό καταστροφή από την κρίση και τα μνημόνια και από την άλλη μεριά οι ωφελημένοι και οι  γλίτσες υποτακτικοί τους.

Οι κάτω και  οι πάνω (μαζί με τους δίπλα).

Οι κάτω,
 οι  άνεργοι, αυτοί που ζουν (…) με ψευτοεπιδόματα, οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι με εξευτελιστικούς μισθούς, οι  νεοαστέγοι, οι πεινασμένοι, οι  επαγγελματίες που λουκετάρησαν (ή είναι έτοιμοι να το κάνουν), τα μαγαζιά τους , τις επιχειρήσεις τους, οι αγρότες που δεν την βγάζουν, οι νεοξενιτεμένοι, αυτοί που βλέπουν εφιάλτες από τους απλήρωτους λογαριασμούς, που φοβόνται μην τους κόψουν το νερό, το ρεύμα (ή το έχουν κόψει),  αυτοί που νιώθουν τρόμο μην πάρουν/πλειστηριάσουν το σπίτι τους, αυτοί που τους κατάσχουν ότι διακινείται  μέσω τραπεζών, αυτοί που δουλεύουν ανασφάλιστοι, αυτοί που έχουν κόψει το καφενείο και το ουζάκι, αυτοί που μελαγχολούν αβάσταχτα που δεν θα έχουν να πάρουν ένα πρωτοχρονιάτικο δωράκι για το  παιδί για το εγγόνι, τα νιάτα που δεν βλέπουν μέλλον, οι ΑμΕΑ που εγκαταλείπονται, αυτοί που την βγάζουν μίζερα και στενόχωρα, αυτοί που ζουν σε παγωμένα σπίτια, όλοι οι περισσότεροι εμείς, εσείς…

Οι πάνω,
οι τραπεζίτες, οι 455 δισεκατομμυριούχοι, οι μεγαλοεπιχειρήματίες, αυτό το 0,7% κατέχει σήμερα το 41% του πλούτου, οι ωφελημένοι από την  λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, αυτοί που τζογάρουν στα χρηματιστήρια,  οι μεγαλοεργολάβοι, οι εκδότες, η πολιτική ελίτ νέα και παλιά (Μητσοτάκηδες, Παπανδρέοι, Καραμανλήδες, Βενιζέλοι, κλπ) που απόκτησαν  αμύθητες περιουσίες, οι παλιοί και νέοι μαυραγορίτες, οι συνεργάτες-σκυλιά των ξένων, οι εισηγμένες εταιρίες στο χρηματιστήριο που αύξησαν τα κέρδη τους κατά 150,6 % .

Είναι και οι … δίπλα,
 τα σαπρόφυτα της εξουσίας πολιτικής και οικονομικής, υπουργοί, βουλευτές, Δήμαρχοι, Περιφερειάρχες, στελέχη, παρατρεχάμενοι, οι κλακαδόροι, οι τσάτσοι του συστήματος, δημοσιογράφοι φερέφωνα, οι πουλημένοι  και οι ξεπουλημένοι, αυτοί που εξόφλησαν ότι ήταν (?) παλιά με μια πρόσκαιρη  βολή (ένα υψηλό μισθό, ένα αμάξι με οδηγό, μια καρέκλα), αυτοί που πήραν την ελπίδα, το ωχ ! και τον αναστεναγμό του λαού και το έκαναν βόλεμα, ωραία ρούχα, ταγιέρ, κουστούμια (και σε λίγο και γραβάτες), διακοπές, μια άνετη για αυτούς ζωή και οι άλλοι, ο λαός ας πνίγεται, αυτοί που τα πήραν όλα με τους φόρους και την λιτότητα και πετούν έναν χαρτζιλίκι στους γέροντες και οι αλητήριοι κοκορεύονται ότι κάνουν αριστερή πολιτική, όλοι αυτοί τα ανακυκλώσιμα χανουμάκια των πάνω .

Το  έλεγε από παλιά ο Τσιτσάνης με το ρεμπέτικο «Της Κοινωνίας η διαφορά»:
«Δυο δρόμοι τη χωρίζουνε/την κοινωνία τούτη/και φέρνουν μαύρη συμφορά/ η φτώχεια και τα πλούτη/Της κοινωνίας η διαφορά/φέρνει στον κόσμο μεγάλη συμφορά/Έχει η ζωή γυρίσματα/έχει και μονοπάτια/γκρεμίζουν φτωχοκάλυβα/και χτίζονται παλάτια»

Οι πάνω, οι δίπλα και οι κάτω..
Οι πάνω αυτοί είναι και αυτά κάνουν, αυτός είναι  ο ρόλος τους…
Οι δίπλα να είναι τα δουλικά του συστήματος…
Οι κάτω  γιατί τα ανεχόμαστε, γιατί παραμένουμε αμίλητοι και ακίνητοι ?
Δεν ξέρω !
Ελπίζω αυτό να ξεσπάσει…
Γιατί θα ξεσπάσει !
… αλλά να πάει  προς το φως και όχι στο σκοτάδι και τον φασισμό ..

Της Κοινωνίας η διαφορά - Βασίλης Τσιτσάνης




Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Πολιτικοί, Πολιτική και Διλήμματα για την Ελλάδα και την Ηλεία

Πολιτικοί, Πολιτική και Διλήμματα για την Ελλάδα και την Ηλεία




Η κάθε (…)  γενιά πολιτικών που διαχειρίζεται (προς όφελός…μας,  μην το ξεχνάμε …)   της πατρίδας ( με την ευρεία/Ελλάδα ή την στενή/Ηλεία, Δήμοι κλπ έννοια ) τα θέματα μπορεί με τα καμώματα και λεγόμενά της να τρελάνει κόσμο.
Οι ψηφοφόροι τούς εμπιστεύτηκαν και τους έκαναν κυβερνήτες, υπουργούς, βουλευτές Περιφερειάρχες, Δήμαρχους κλπ ή τους οδήγησαν σε υψηλές, νευραλγικές θέσεις εξουσίας.

Τα αποτελέσματα γνωστά,
έρχονται τώρα με ύφος δε,
παρακαλώ, και αποποιούνται τις ευθύνες τους για την κατάντια της χώρας, της  Ηλείας, του Πύργου κλπ  λες και είναι από άλλο πλανήτη, λες και δεν κυβέρνησαν, Δημάρχευσαν, Νομάρχευσαν,  Περιφέρειερχευσαν αυτοί οι ίδιοι.

Μήπως είναι … εξωγήινοι ?
Μήπως έχουν δίκιο και εμείς οι « γκρινιάρηδες» έχουμε άδικο ?
Μήπως αυτοί απλά εκτελούσαν ό,τι τους πρόσταζαν άλλες δυνάμεις για τα της Ελλάδας και μήπως  αυτή ήταν η προσταγή των Ηλείων πολιτών προς αυτούς ?
Μήπως το «εντέλλεσθε» των Ηλείων πολιτών ήταν: οδηγήστε μας στο πάτο της Ελλάδας και την Ελλάδα στον πάτο της Ευρώπης ?

Τους είναι τόσο δύσκολο να συνειδητοποιήσουν πόσο αστείοι φαίνονται στην ελληνική κοινωνία  και πόσο άθλιοι είναι
ή θεωρούν ότι, λόγω ύπαρξης του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, όλα θα ξεχαστούν και αυτοί θα ξαναβρεθούν στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής;
 Τι είδους αρρώστια είναι αυτή;

Ματαιοδοξία, χοντροπετσοσύνη σε συνδυασμό με ανικανότητα είναι,  τίποτε άλλο.
Τουλάχιστον μερικοί απ’  αυτούς έλαμψαν ως διάττοντες μόνο αστέρες.

 Έχουν κολλήσει στις καρέκλες τους κι εξακολουθούν να εκτοξεύουν «ανησυχίες» για το μέλλον του τόπου, της Ελλάδας της Ηλείας, του Πύργου, της Αμαλιάδας  που δεν είναι παρά ανισόρροπες πομφόλυγες και αδολεσχίες αισχίστης κοπής.
..και οι εκλογές έρχονται …(βουλευτικές, Περιφερειακές, Δημοτικές ) και όλος ο θίασος  ή τσίρκο (διαλέγεται ..) επί σκηνής…
Και θέλουν πάλι να μας πείσουν- πειθαναγκάσουν μέσω  διλημμάτων..

Έχω ζήσει πολιτικά όλη την μεταπολίτευση και πάντα όταν
η κατάσταση ζόριζε
 ή
 ασκείτο κριτική στα κυρίαρχα πολιτικά συστήματα και κόμματα ή
εκφράζονταν  αντιρρήσεις σε πολιτικές ή
κρινόταν η αντοχή ενός κυβερνητικού καθεστώτος ή
τις/τινές επέλεγαν άλλο δρόμο/άλλη επιλογή/ άλλο πρόσωπο
πλησίαζε (κυρίως)  η κάλπη ή
τίθετο η επιλογή εκπροσώπησης μιας τοπικής κοινωνίας (της Ηλείας π.χ.) ή
τα  κυρίαρχα  πολιτικά συστήματα έθεταν διλήμματα .

Πάντα  η ίδια ιστορία.

Διλήμματα τρομακτικά, επιβλητικά, εμπορικά και πιασάρικα.
Διλήμματα που διαχρονικά ψάρωναν, φόβιζαν και εξέτρεπαν  την ατομική πολιτική επιλογή και θέληση

 Διλήμματα. Όχι τριλήμματα ή περισσότερα. Διλήμματα μόνο.

- Καραμανλής ή Τανκς ;
- ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά/Νέα Δημοκρατία ;
-Ευρώ και Ε.Ε. ή Χάος ;
-Μνημόνιο ή Καταστροφή ;
- ΣΥΡΙΖΑ ή Δεξιά/Νέα Δημοκρατία ;
- Τσίπρας ή Μητσοτάκης ;

Και για τα τοπικά, τα της Ηλείας
-Κανελλόπουλος ή Σκουλαρίκης ( ποιος θα διορίσει περισσότερους..)
-Κοντογιαννόπουλος ή Πετραλιάς ;
-Λιατσής ή Αντωνακόπουλος ;
-Κατσιφάρας για Περιφερειάρχης ή Κατσανιώτης για Περιφερειάρχης ;
-ΠΑΣΟΚ (για μια Ηλεία της ανάπτυξης ) ή ΝΔ ( για μια Ηλεία της προόδου) ;
Σχέδιο ανασυγκρότησής  των πυρόπληκτων του Παπανδρέου ή Σχέδιο αναγέννησης των  πυρόπληκτων  του Καραμανλή/Σαμαρα ;
…και άλλα τέτοια ..

Διλήμματα που έχουν την ίδια βαρύτητα και εγκυρότητα με το παλιό κλισέ των γιαγιάδων μας: «Ή τρως όλο το φαΐ σου ή θα σε πάρει ο γύφτος».

Τις απαντήσεις  στα διλήμματα τις έχει δώσει η ίδια ζωή και κατάστασή της χώρας μας  και της Ηλείας..
Η Ελλάδα  και οι Έλληνες στην καταστροφή, η Ηλεία στον πάτο της κατεστραμμένης χώρας μας.
 
 Και την Δεξιά/Νέα Δημοκρατία την είδαμε και ξέρουμε τα αποτελέσματα και το ΠΑΣΟΚ  το γευτήκαμε  και το πληρώνουμε.
Και το Ευρώ  το θεοποιήσαμε  και είδαμε το χάος και το Μνημόνιο (τρία παρακαλώ) το φορτωθήκαμε.
Και την καταστροφή την βιώνουμε  καταστροφή  και τον ΣΥΡΙΖΑ επιλέξαμε και ιδού τα αποτελέσματα.
Και  τον Μητσοτάκη τον ξέρουμε, τον έχουμε ζήσει  και δεν θέλουμε να τον υποστούμε !
Και του φασίστες τους ξέρουμε και τους καταδικάζουμε !

Και τους Κανελλόπουλους, Κοντογιαννόπουλους, Σκουλαρίκηδες, Πετραλιάδες, Λιατσήδες, Αντωνακόπουλους,  Κουτσούκους, Κατσιφάρες, …, τους είδαμε, τους υπεστήκαμε και η Ηλεία όπισθεν ολοταχώς.
Τα μεγάλα σχέδια για την περιοχή μας τα ακούσαμε από όλους και το αποτέλεσμα το βιώνουμε.
Δοκιμάσαμε και του δήθεν αριστερούς, τα νέα φρούτα, Μπαλαούρες, Μπαξεβανάκηδες και Σαλτάρηδες τα γευτήκαμε, χαλασμένα και έργο (ούτε το Πάτρα -Πύργος)  δεν είδαμε.

Γενικώς διαρκές παπατζιλίκι.
Το μονό που αλλάζει είναι παπατζήδες και το περιεχόμενο και τονχρώμα της παπάτζας

 Τρείς  γενιές Ελλήνων και Ηλείων ταΐστηκαν με διλήμματα.
Ντεμέκ/δήθεν  διλήμματα, αλλά επί της ουσίας προεξοφλημένοι-επιβαλλόμενοι μονόδρομοι.

Επιβαλλόμενα συνώνυμα.
Σκεφτείτε λίγο:
ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία οδήγησαν μεταπολιτευτικά την χώρα  στο «Ως εδώ και μη παρέκει»!
ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία απεδείχθη σαν «σάρκα μία» με παππά τη Μέρκελ και προξενήτρα το ΔΝΤ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ από τα προγράμματα Θεσσαλονίκης και την Ελπίδα κατέληξε ιμιτασιόν και μεταλλάχθηκε, έγινε μνημονιακός και νεοφιλελεύθερος.

Στη Ηλεία, στον Πύργο, στην Ολυμπία, στη…,  όλοι υποσχέθηκαν, τα κατάντια μας τα βλέπουμε
Ο …, η… ( τοποθέτησε όποιο όνομα Ηλείου  πολιτικού θέλεις ), αφού διόρισαν, εξυπηρέτησαν, μετάθεσαν, δεν ενδιαφέρθηκαν όμως  για τον τόπο μας (κανένα  μεγάλο έργο υποδομής δεν κατασκευάστηκε την τελευταία 40ετια).
Τα μεγάλα σχέδια αποδείχτηκαν πομφόλυγες.
Οι μεγάλοι πολιτικοί φωστήρες  και αντιμνημονιακοί και δήθεν αριστεροί  κορόιδεψαν  και όλοι κατέληξαν να ζεσταίνουν τις  εξουσιαστικές καρέκλες και μόνο.

Και  ερχόμαστε στα διλήμματα του σήμερα…
Και θέτουν και αυτοί  διλήμματα…, αυτοί που προ του 2014 το δίλημμα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ το απέρριπταν ως ψευτοδίλημμα με το επιχείρημα  «αφού και οι δύο μνημόνια δεν ψηφίζουν».

Αυτοί θέτουν το δίλημμα:
Να έλθει  Μητσοτάκης, η Δεξιά, η Νέα Δημοκρατία ;
Μα…
Το 3ο  Μνημόνιο μαζί δεν το ψήφισαν ;
Το ίδιο αποτέλεσμα δεν είχαν ;
Φόρους, μειώσεις στις συντάξεις, λιτότητα, κλείσιμο των επιχειρήσεων, φτώχεια, ανεργία…
Τώρα βάζουν στόχους «Πλεονάσματα, QE, αξιολογήσεις, υπεραποδόσεις, κόφτες» ή "βολή κατά ριπάς" κατά του λαού.

 Και εμείς ;
Είναι απογοητευτικό.
Παρά τα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία 7 χρόνια...
Παρά τα όσα η χώρα έχει περάσει...
Παρά τα βαρύτατα πλήγματα στην οικονομία, την αγορά εργασίας και τις παροχές του κοινωνικού κράτους...
Παρά την - ίσως και ανεπανόρθωτη - βλάβη στην εικόνα της χώρας και των πολιτών της στο εξωτερικό...
Παρά τη μεγαλύτερη φυγή ανθρώπινου δυναμικού από τα μέσα του 20ου αιώνα (το γνωστό και ως human capital flight ή brain drain εις την «βαρβαρικήν» - sic)...

...είναι απογοητευτικό το πως ο Έλληνας επιδιώκεται  να (ξανα)παγιδευτεί στη λογική του «το μη χείρον, βέλτιστον».
…είναι απογοητευτικό το ότι δεν έχει γίνει αντιληπτό, ακόμη και τώρα, τι ζημιά έχει προκαλέσει αυτή η λογική στη λειτουργία της κοινωνίας και – κατ’ επέκταση - στην πορεία ολόκληρης της χώρας.

Έχουμε μάθει να συμβιβαζόμαστε με το κακό, αρκεί να μην είναι χειρότερο από την πιο εύκολη (προφανή σε εμάς) εναλλακτική λύση.
Έχουμε μάθει να συμβιβαζόμαστε με κακούς πολιτικούς και την κακή πολιτική (μνημόνια κλπ) απλά και μόνο επειδή δεν είναι χειρότεροι/η από ό,τι φαντάζει ως εναλλακτική δίπλα μας.

Δεν έχουμε μάθει να επιδιώκουμε - ή και να απαιτούμε όταν χρειάζεται - το καλό, το σωστό, το αξιοπρεπές, αλλά αντίθετα έχουμε μάθει να συμβιβαζόμαστε με κάκιστες καταστάσεις τις οποίες βαφτίζουμε «καλύτερες» από κάποιες άλλες για να νιώθουμε «καλύτερα» και εμείς οι ίδιοι.

Μήπως πρέπει να μάθουμε, να επιλέξουμε μια άλλη πολιτική ;
Έξω από μνημόνια, να αντισταθούμε στην νέα κατοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης  και της Γερμανίας , να επιλέξουμε το δρόμο του εθνικού νομίσματος, και της απόκτησης της Εθνικής μας Κυριαρχίας και Ανεξαρτησίας.
Να σταματήσουμε  να εγκλωβιζόμαστε τα δίπολα και τα διλήμματα .
Να κατανοήσουμε μας ότι αυτοί που εφαρμόζουν κατά γράμμα τις μνημονιακές στρατηγικές της λιτότητας ψεύδονται όταν λένε ότι  παλεύουν ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό (τον οποίο υποκριτικά χρεώνουν στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ)  και ότι ενάντια στα μνημόνια και τη λιτότητα και ότι επίσης  είναι γνωστό  το παραμύθι της εξουσίας και της καρέκλας: «Παλεύουμε ενάντια στον καπιταλισμό, εφαρμόζοντας στο ακέραιο την πιο ακραία καπιταλιστική βαρβαρότητα!»

Μήπως  πρέπει να ακούσουμε άλλες προτάσεις, άλλες λύσεις και σχεδιασμούς από άλλα πρόσωπα για τον τόπο μας για την Ηλεία, από νέους ανθρώπους, από νέα μυαλά ;
Να σταματήσουμε  να αποτελούμε αυλές και πολιτικοί φίλοι αυτών που καταδίκασαν την Ηλεία, τον Πύργο, τις πόλεις μας στην μιζέρια και στο τέλμα.
Να σταματήσουμε να τους υπολογίζουμε  και εκλέγουμε τους ίδιους και τους ίδιους  και να ενδιαφερθούμε για το μέλλον του τόπου μας και των παιδιών μας.
Να  πάψουμε να βρίζουμε στον αέρα, αλλά να οργιστούμε και να αγωνιστούμε.

Θα μου πείτε « και εσύ θέτεις διλήμματα» και ίσως να έχετε δίκιο…
Και να το πω ακριβώς το δίλλημα που θέτω:

«Ή εμείς ή αυτοί !»

Αυτοί,
 εμ, τόση λάμψη και τόση δόξα που είχαν ή που θέλουν)  αποκτήσει ήταν φυσικό (;) να πάρουν τα μυαλά τους αέρα και να θεωρήσουν ότι είναι οι αυριανοί εθνάρχες, Περιφερειάρχες, Βουλευτές, Δήμαρχοι …Ναπολέοντες και λοιπά και να  επιμένουν και να μιλάνε για ευθύνες άλλων, όχι δικές τους, να μιλάνε για οράματα, σχέδια, νέα Ηλεία, καινούργιο Πύργο, Αμαλιάδα, Ολυμπία   και δεν συμμαζεύεται

Εμείς,
οι  πάσχοντες και απελπισμένοι και που έχουμε  υποστεί τα πάνδεινα από  αυτούς και την πολιτική τους ,
είμαστε τόσο, όμως, υγιείς και έτοιμοι να τους εξορίσουμε φιλικά στην οικία τους…
 και να επιλέξουμε άλλους τίμιους και με προοδευτική πολιτική για την Ελλάδα και την Ηλεία, την Περιφέρεια, τον Πύργο, την Ήλιδα, την Αρχ. Ολυμπία, ….


Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

«Σημασία έχει από που είδες τον ουρανό»

«Σημασία έχει από που είδες τον ουρανό»



Κοιτάγματα έχει πολλά η ζωή καθώς  τα χρόνια περνούν (πολλά ή λίγα) ωριμάζοντας ή όχι, βλέπεις,  αισθάνεσαι λες είσαι άλλος. Όμως  ο ίδιος είσαι. Γνώση, εμπειρία, πείρα, σκέψη, εκτίμηση..
Η ζωή σε κίνηση, ως ουρανός που αλλάζει.

Έτσι λοιπόν..
Παρατηρώντας τις υπόγειες διαδρομές που ακολουθούν οι θελήσεις των ανθρώπων αναζήτησα ορισμούς, τι είναι καλό και τι κακό, τι πρέπον και τι μη.

Αλλά οι ορισμοί δεν ήσαν επαρκείς, εν τέλει. (Κάποτε οι ίδιοι έφταναν και περίσσευαν).
Τώρα απλώς(;) ξεχωρίζω τους ανθρώπους με το ποιοί είναι δικοί μου (και δικοί μας πιθανόν) και ποιοί οι άλλοι.

Όχι κατ’ ανάγκη οι καλοί και οι κακοί, ίσως όμως και νάναι.

Δικοί μου είναι: οι φτωχοί, οι δουλευτές της ζωής οι αβέβαιοι, συχνά ανήμποροι, οι απελπισμένοι τις περισσότερες φορές, επίμονοι ωστόσο, με το βλέμμα της ήττας και μια ακόμα διατηρημένη φωτίτσα στο βάθος του, αυτοί που λένε όχι (ακόμα και στον εαυτό τους), οι άναρχοι, οι τρελοί στα καταφύγια που απαγγέλλουν στίχους ή ιστορίες, με μια χαρά υπέροχη όταν κρατάνε τις σημαίες τους σε φωτεινές πορείες, οι ερωτευμένοι με ανταπόκριση (και συχνότερα χωρίς) που χορεύουν πάνω στο «φτερό του καρχαρία», εκείνοι που αποσύρονται στο βάθος να σκεφτούν κι είναι πάλι έτοιμοι να διαψευστούν, που δεν πιστεύουν τις διαψεύσεις, που φοβούνται αλλά δεν αποχωρούν, εκείνοι που ακούνε ακόμα λαϊκά και κλαίνε, όχι μόνο με το δικό τους έρωτα αλλά και με των άλλων, που «ανάβουν το τσιγάρο από τις αστραπές», εκείνοι που χωρίς φωνή εκλιπαρούν μιαν ελπίδα, ένα όραμα, κάτι να πιστέψουν… , αυτοί που επιμένουν, οι αντιρεαλιστές κι εκείνοι που οργανώνουν την επόμενη ελπίδα…

Κάνε μια απαρίθμηση, να δούμε τι θα χωρέσει σ’ αυτό το «δικό σου»:

Φίλοι, παιδιά, σύντροφοι (ακόμα κι όταν σε διέψευδαν αργότερα), νύχτες του Ιουλίου (όχι του Αυγούστου), το κόμμα, η επανάσταση, το παρελθόν με τα πανό  και τις πορείες, κι η παραλία με φεγγάρι, ή και χωρίς, τα ποιήματα, ο Ρίτσος, ο Σεφέρης, ο Αγγελόπουλος και οι ταινίες στη β΄ προβολή, η Ανδρίτσαινα, το Ιόνιο, η ηρεμία της Ολυμπίας, οι κάθε είδους (…) σεισμοί η Ακροναυπλία ως μνήμη αλλά και ως ειρήνη, τα πρώτα (φιλί, συνάντηση, έρωτας), εσύ ολόκληρη, ο Οκτώβρης και ο Αϊζενστάιν, ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης ως δίδυμο και ο Καζαντζίδης μόνος και στη μοναξιά του, μια πόλη μαγική κι ένα χάρτινο φεγγάρι (προπάντων η παραμονή της πανσέληνού ..)  , η μυρωδιά των άστρων, τα λάθη σου που συμπαθείς πλέον και τα λες, όλα τα βράδια με το σφιγμένο στομάχι που εγκυμονούσαν τις ημέρες, μια νύχτα που κοιμήθηκες ερωτευμένος έφηβος κι έκτοτε σαν να μην έχεις ξυπνήσει, ο Κώστας πάντα αλλά και μια φορά που σου τραγούδησε «μια γυφτοπούλα στο βουνό…», το βράδυ που ήπιες ένα νεροπότηρο ουίσκι μονορούφι για ν’ αντέξεις την προσβολή… θύμησες, πόνοι, χαρές, ελπίδες…


Κοιτάγματα πολλά, στον  χρόνο (παρελθόντα, παρόντα, μελλούμενο), ορισμοί και η απάντηση (μου) για το σημαντικό

 Λοιπόν, εν τέλει, «σημασία έχει από που είδες τον ουρανό» (Κ. Γώγου).
 …και για να γίνει  μουσική, πρέπει εμείς να προσθέσουμε τις νότες…

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Το Πολυτεχνείο, η Δημοκρατία, τα ζητούμενα, οι νέοι και η γενιά του Πολυτεχνείου (ως επιμύθιο…)

Το Πολυτεχνείο, η Δημοκρατία, τα ζητούμενα,  οι νέοι και  η γενιά του Πολυτεχνείου (ως επιμύθιο…)
  



  Επειδή μου τα έχουν πρήξει (συγνώμη για την έκφραση αλλά..)… πρέπει να πω ορισμένα τινά..

Το μήνυμα της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία συμπυκνώνει σε τρεις λέξεις το νόημα του αγώνα για Δημοκρατία.
Μήνυμα που είναι και θα είναι αέναο.

Όμως,
 τα βασικά εφόδια της Δημοκρατίας είναι ζητούμενα,
και το Ψωμί
και η Παιδεία,
και πάνω από όλα η Ελευθερία!

Δεν γίνεται σχεδόν οι μισοί κάτοικοι της χώρας να βρίσκονται σε ανέχεια και να εξιστορούμε την πρόοδο της χώρας με ψεύτικες αναφορές και φρούδες ελπίδες.
Ο μέσος όρος δεν υφίσταται, όταν διευρύνεται η απόσταση ανάμεσα στους πλούσιους και τους πένητες.

Υπό αυτές τις συνθήκες, όμως, για ποια Παιδεία μιλούμε;
Των παιδιών που δεν έχουν γάλα ή των φοιτητών που δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν;

Και τι Ελευθερία είναι αυτή, που δεν αφήνει ούτε χαραμάδα στο αύριο;

Πολυτεχνείο, γιορτή είναι των νέων.
Δεν γίνεται από τη μία να μη φταίνε σε τίποτε και από την άλλη να βλέπουν τους ορίζοντες κλειστούς και να μη διαμαρτύρονται, να μην εξεγείρονται.

Δεν είναι, ούτε πρέπει να είναι παθητικοί θεατές!
 Ό,τι και αν λένε, ό,τι και αν απαιτούν, με όποιον τρόπο, έχουν δίκιο!

H γενιά του Πολυτεχνείου

Όταν ακούτε για την "γενιά του Πολυτεχνείου που βολεύτηκε" να είστε ψυλλιασμένοι ποιοι και γιατί το λένε.

Συνήθως προέρχεται από ανιστόρητους οι οποίοι αναπαράγουν προπαγάνδα των ακροδεξιών που θέλουν να αμαυρώσουν το Πολυτεχνείο.
Η γενιά του Πολυτεχνείου στην συντριπτική της πλειοψηφία είναι εδώ, δίπλα μας, αγωνίζεται για να τα βγάλει πέρα όπως όλοι μας.
Μια πολύ μικρή μειοψηφία έκανε επάγγελμα την δράση της στο Πολυτεχνείο λερώνοντας τα οράματά του.

Κάποιοι τα ισοπεδώνουν όλα και δεν είναι σωστό .
Ελάχιστοι και ορισμένοι ναι εξαργύρωσαν και το λέω μετά λόγου γνώσεως και γνωρίζοντας προσωπικά τους περισσότερους.
Και για να μην σε πάω μακριά κοίταξε στο νομό μας (Τζιαντζέοι, Κοροβέσης, Γρηγορόπουλος κ.α) βέβαια υπάρχουν και εδώ τέτοιοι..

Αν κάποιο  βέβαια αναφέρονται στην γενιά ΄70-΄80 που είναι κάτι πολύ ευρύτερο (κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά) αλλάζει το πράγμα..

Ο κανόνας είναι η τρανταχτή πλειοψηφία τήρησε μη εξαγορασθείσα πορεία και η εξαίρεση είναι ή Δαμανάκη, ο Τζουμάκας ο Λαλιώτης, ο Μπαλαούρας, ο Λαζαρίδης κλπ

....άλλο η γενιά που είναι ισοδύναμη με 25-30 χρόνια περίπου και άλλο αυτοί που πάλεψαν κατά της χούντας.
Δες λοιπόν,
ποιοι από την γενιά μας (εκεί ανήκουμε και εμείς) πάλεψαν,
ποιοι συμβιβάστηκαν ,
ποιοι ήταν καλά παιδιά της χούντας,
ποιοι δεν μίλησαν καθόλου,
ποιοι βολεύτηκαν...

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους σχετικά με το Πολυτεχνείο είναι ότι μετά το Πολυτεχνείο κυβέρνησε η "γενιά του Πολυτεχνείου".
Άθλια ψέματα!

Αν το δούμε ηλικιακά μπορεί και να ισχύει.
Ναι το 80 και το 90 κυβέρνησε η γενιά του Πολυτεχνείου ηλικιακά, όσο κυβέρνησε και η γενιά των ΕΣΑτζήδων ασφαλιτών.
Μην ξεχνάμε πως πολλοί ΕΣΑτζήδες είχαν ίδια ηλικία με τους αντιδικτατορικούς φοιτητές.
Αν το δούμε όμως πολιτικά - έτσι πρέπει να το δούμε, κυβέρνηση η γενιά του "κοίτα την πάρτη σου", η γενιά "κοίτα τη δουλίτσα σου" η γενιά "μάσα κάνα κονδύλι ΕΟΚ, κάνα ΕΣΠΑ κι άσε τους άλλους να κουρεύονται" ακριβώς όπως μέσα στη Χούντα, "κοίτα τη δουλίτσα σου και άσε τους άλλους να βασανίζονται και να εξορίζονται".

Όταν ακούτε για την "γενιά του Πολυτεχνείου που βολεύτηκε" να είστε ψυλλιασμένοι ποιοι και γιατί το λένε.
Συμπέρασμα (για μένα):

Να μην απογοητεύεται- δεν χωράει απογοήτευση παρά μόνο αγώνας για αξιοπρέπεια.
Ο άνθρωπος έχει υποστεί πολλαπλές σκλαβιές,
απαιτείται η επανάσταση στην καθημερινότητα, και κάποτε μέσω της καθημερινότητάς  η κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων…
Να γίνει ο καθένας αυτεξούσιος και αλληλέγγυος ταυτόχρονα.
Και να δημιουργεί, να δρα, να φτιάχνει πράγματα.
 Κυρίαρχοι της ζωής μας , όχι βο(υ)λευτές.