Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Ο Πύργος (της Ηλείας) που χάσαμε


Ο Πύργος (της Ηλείας) που χάσαμε


Ένα εξαιρετικό άρθρο «Ο Πύργος που χάσαμε» ενός φίλου Πυργιώτη για τον Πύργο μας, την πόλη μας ( Γ Σταματόπουλος –Πολιτισμολόγος ) και που καταλήγει «Μάλλον ο Πύργος που χάσαμε για πάντα και τον ψάχνουμε και μας λείπει σήμερα μας εκδικείται».
…και που εγώ προσθέτω και προτείνω : Μήπως πρέπει να ξαναβρούμε τον Πύργο μας  και να «εκδικηθούμε» όλους αυτούς που τον κατέστρεψαν και που συνεχίζουν να τον καταστρέφουν και που επιδιώκουν να τον αποτελειώσουν θέλοντας να επανεκλεγούν(οι νυν..), να εκλεγούν κάποιοι «νέοι»  (..του ιδίου φυράματος και συστήματος..), λέω μήπως πρέπει να υπάρξει μια νέα κοινή προσπάθεια…?????

"Ο Πύργος που χάσαμε

Μικρό τσοπανοχωρι Καλαβρυτινών παρατρεχάμενων σε βαλτότοπο ,μαρτυρία Άγγλου περιηγητή, γεννήθηκε ο Πύργος γύρω στα 1750.
Η παράδοση ομολογεί ότι πήρε το όνομα από ένα πύργο του έπαρχου της περιοχής στον ομώνυμο λόφο επαρχείο από όπου έλεγχε πιθανώς τον κάμπο της περιοχής .

Ο Πύργος όπως Ρώμη και η Κων/πόλη είναι απλωμένος επάνω σε επτά λόφους.
Μεγάλωσε και αναπτύχθηκε μαζί με τα γύρω χωριά που σήμερα αποτελούν το δήμο Πύργου κατά την κάθοδο των Γορτυνιων από τα ορεινά χωριά τους στην πεδινή Ηλεία.

Άνθρωποι αρχοντικοί και έξυπνοι γνώστες της σταφιδικής παραγωγής και το εμπόριο της από τα χρόνια της τουρκοκρατίας ,επειδή ερχόντουσαν να εργαστούν στο σταφιδοπαραωγηκο κέντρο της εποχής Βαρβασαινα.

Μαζί με την μετοίκηση τους έφεραν την φλόγα της δημιουργίας και της ανάπτυξης όπως είχαν μάθει στα αρχοντοχωρια τους στη Γορτυνία ,που ακόμα όποιος τα επισκέπτεται παρατηρεί την αρχοντιά των ψηλών πέτρινων σπιτιών των νοικοκυραίων προγόνων μας.

Ο παλιός Πύργος λοιπόν κτίστηκε με τα πρότυπα και το μεράκι των ανθρώπων εκείνων οι οποίοι ανέπτυξαν την σταφιδική παράγωγη ,το εξαγωγικό εμπόριο και την ντόπια αγορά αλλά και την βιομηχανική δραστηριότητα με εργοστάσια όπου και σήμερα θα τα ζήλευαν ,άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι αναπτύχτηκε στον Πύργο ο πρώτος σιδηρόδρομος (Πύργος- Κατάκολο).

Αυτός ο Πύργος, με τα ψηλά αρχοντικά νεοκλασικά κτίρια με τις όμορφες μαρκίζες τα έξοχα μπαλκόνια και τις αυλές -κήπους που ευωδίαζαν και με το κάλος τους προκάλεσαν την γιορτή των ανθεστηρίων, δεν υπάρχει πια.

Τον κατέστρεψε η λαίλαπα του κυβισμού (πολυκατοικίες)που από την δεκαετία του ’70 και έπειτα γκρέμισαν ότι ομορφότερο είχαμε η μη τι άλλο ,την παράδοση μας.

Στενόμυαλοι πυργιωτες και φερτοί εμιγκρέδες σαν άλλοι Ούννοι, αντί να επεκτείνουν το σχέδιο της πόλης και να την φτάσουν στην θάλασσα όπως έκαναν σε άλλες π χ Καλαμάτα, γκρέμισαν την ιστορία μας και άφησαν μια αρυμοτόμητη πόλη με τα σοκάκια και τους καρόδρομους μιας άλλης εποχής να γίνονται αυτοκινητόδρομοι.

Σήμερα αυτή η δομή των δρόμων δημιουργεί κυκλοφοριακό έμφραγμα. Όλο αυτό το καταστροφικό έργο για την πόλη μας ολοκλήρωσαν οι αναπλάσεις μετατρέποντας την από μια ζωηρή πόλη σε νεκρόπολη.

Αντί να αναγεννηθεί στένεψαν οι εμπορικοί δρόμοι καταστράφηκαν τα όμορφα πλακόστρωτα πεζοδρόμια της και το έγκλημα ολοκληρώνεται με την άσχετη μετατροπή της αγοράς Σίλερ σε δήθεν μουσείο- απορώ πως δεν γνώριζαν οι ειδικοί ότι τα έργα τέχνης και τα αρχιτεκτονικά μνημεία δεν αλλάζουν χρήση και φιλοσοφία, γιατί αυτός που τα εμπνεύστηκε τα έκανε για συγκεκριμένο χρηστικό σκοπό.

Αποτέλεσμα το περιβόητο Σταυροπαζαρο που διασταύρωνε την επάνω αγορά με την κάτω αγορά και την εμπορική οδό της Ερμού να νεκρωθεί και στην θέση του να υπάρχει ένας έρημος ψυχρός λευκός μαρμάρινος τόπος που στον επισκέπτη προκαλεί φόβο και αποστροφή .

Τα περιβόητα δε χαλκιατικα στην υποβαθμισμένη ανατολική πλευρά της πόλης που άλλοτε έσφυζε από ζωή καθώς τα σφυριά των μαστόρων σιδεράδων είχαν ένα μουσικό ήχο στα αμόνια που δημιουργούσαν ηνία ,άροτρα και πέταλα.

Σήμερα τα δεσπόζει η εγκατάλειψη που αν δεν υπήρχαν και τα Σ/Μ θα ήταν ένας σκουπιδότοπος που θα συγκέντρωνε στην καλύτερη περίπτωση τους συμπαθέστατους φίλους μου τσιγγάνους να πουλήσουν την πραμάτεια τους.

Εύστοχα το άρθρο του φίλου δημοσιογράφου Χρ Πλευρια στην εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» (9/7/2018) έχει τίτλο «Άντε και να τους φέρνουμε τι θα δείξουμε».

Μάλλον ο Πύργος που χάσαμε για πάντα και τον ψάχνουμε και μας λείπει σήμερα μας εκδικείται .

Γ Σταματοπουλος –Πολιτισμολογος"

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Ομορφιά …και που υπάρχει… … ουτοπικές (?) επιθυμίες )


Ομορφιά …και που υπάρχει…
… ουτοπικές (?) επιθυμίες )


«...θάλασσα μου και βουνό μου εσύ …
…τα λόγια και οι λέξεις δεν μπορούν να το εκφράσουν...αν έβλεπες μέσα θα καταλάβαινες..

Σεβόμαστε, αγαπάμε και δοξάζουμε την ομορφιά για δύο, κυρίως, λόγους.
Πρώτον, η ίδια δεν διστάζει να σπαταλάει τον εαυτό της και, δεύτερον, δεν είναι τυχαία.
Σαν την ποίηση, υπάρχει παντού, ακόμη και στην τέχνη της πολιτικής: την ομορφιά την κατακτάς, όπως και την ελευθερία, δεν είναι δώρο, χρειάζεται μέγας αγώνας, να την ανιχνεύσεις, να την εντοπίσεις, να την ψάξεις, να την καταλάβεις και, τέλος, να τη διαφυλάξεις από τους εχθρούς της (και είναι πολλοί, οι άτιμοι...).
Χρειάζεται να εσωτερικευτεί από πολλές γενιές ώστε να κληροδοτηθεί ως αξία και νόημα, οι δε κληρονόμοι οφείλουμε να είμαστε γενναίοι και ανοιχτοί, νοϊκώς τε και ψυχικώς.
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, αφού ομονοήσαμε ότι καθένας είναι ξεχωριστός σε: εμφάνιση, αντιληπτικότητα, υποκειμενικότητα (εγώ, έτερος, εχθρός, φίλος και λοιπά).

Η ομορφιά δεν έχει νόμους και κανόνες, δεν έχει σχέση με την ηθική και τις θρησκείες (αν και δεν τις απαρνείται), ηφαίστειο ανενεργό και ενεργό ταυτοχρόνως, χορός αστεριών, μουσική ανέμων και τρικυμιών, θέατρο σωμάτων και ψυχών, αγάλματα αιμάσσοντα, βωμολοχίες, σκώμματα, σαρκαστικοί περιπαιγμοί .
Κι άλλα... κι άλλα.
Λουλούδια, δέντρα, φυτά, καρποί, χρώματα, χώματα... Τρύγοι, δάκρυα κλημάτων, ευφροσύνη μεταρσιωτική.

Όλα αυτά κληρονομούνται εφ’ όσον συμμετέχουμε στη διαμόρφωση του πολιτισμού και αφού οι πρόγονοι τα είδαν, τα ένιωσαν, τα κατάκτησαν.
Κατάκτησαν τους τρόπους με τους οποίους έσβηναν τη δίψα και την πείνα, που απέκρουαν τη φτώχεια, που κατόρθωσαν να αποκτήσουν κοινή γλώσσα και εθνική συνείδηση, που αντιστάθηκαν σε εισβολείς, που συγχώρεσαν δολοφόνους Έλληνες και δωσίλογους.
Μέσα σ’ αυτές τις κατακτήσεις ανθεί η ομορφιά, αρκεί το νόημά τους να μεταδοθεί, να απλωθεί, να κυριεύσει τους απογόνους.

Μιλώ προφανώς για την ελληνική ομορφιά, ούτε καν τη μεσογειακή …την ομορφιά που χορεύει .
Αυτό δεν περιορίζει την ομορφιά, δεν τη στενεύει, δεν την περιχαρακώνει, δεν τη φυλακίζει, αντιθέτως νομίζω την κάνει ακόμη πιο... όμορφη, απτή, ανάγλυφη, συγκινησιακή, δική μας, παρακαλώ.
Δεν χαρακτηρίζει, βεβαίως, όλους τους Έλληνες η λεπταισθησία, η ευαισθησία, η φινέτσα, το γούστο, μάλιστα την τρομώδη ανυπαρξία τους θα τη διαπιστώσετε παρακολουθώντας οποιαδήποτε εκπομπή με καλεσμένους στην τηλεόραση.
Φρίκη.
Εξακολουθούν, όμως, να διακρίνονται (τα χαρακτηριστικά της ομορφιάς) στις καθημερινές, κοινωνικές σχέσεις, σε ωραίες φιλικές συνάξεις και συζητήσεις, στα απέναντι χαμόγελα, στο αέρινα βαρύ βάδισμα, στη λιτή απλότητα, στο ανάλαφρο ντύσιμο, στον ρυθμό της ανάσας στα θλιμμένα, αμήχανα βλέμματα.. παντού.

Η αυτάρκεια γεννά την ομορφιά, όχι η φτώχεια.
Η πρώτη είναι προϊόν της συνύπαρξης πολλών συνειδήσεων, η δεύτερη έκτρωμα της εξουσίας.
Στην πρώτη ο εαυτός είναι παρών, στη δεύτερη είναι σκλάβος μιας εξαιρετικά ολέθριας, άνισης κοινωνικής σχέσης.

Για δες, όμως, η ομορφιά δεν ενδιαφέρει κανέναν εκτός αν είναι ωραία τοπία από θερινά ταξίδια ή αφορά τους κανακάρηδες και τις θυγατέρες.
Δεν εξηγούνται διαφορετικά τα τόσο ξινά πρόσωπα που βλέπουμε κάθε μέρα… αγέλαστα, αποκρουστικά σχεδόν, κατηφή, συνοφρυωμένα, κακά!
Περνούν δίπλα σου και νομίζεις ότι θέλουν να σε σφάξουν.
Τους χαμογελάς και ανταποδίδουν μ’ ένα στρυφνό, πελιδνό σήκωμα της μύτης.
Μπα!  σε καλό τους.
Λες καλημέρα ή καλησπέρα και ακούς ένα μούγκρισμα.
Τι διάολο, μισούν τον εαυτό τους;
Χλευάζουν τη στιγμή;
 Εχθρεύονται τη σάρκα και το αίμα;
Αρνούνται το γίγνεσθαι;
 Δεν θεωρούν χαμένη τη μέρα που δεν σκίρτησαν έστω μια φορά;
Νιώθουν πλήρεις και άρα υπεράνω όλων ή μήπως η ανικανότητά τους να ζήσουν χαρούμενοι τους πυργώνει στην ανέκφραστη προσωπίδα τους;
 Ήταν, πάντοτε, έτσι δύστροπη η επικοινωνία;

Θα πει κανείς: τι, επιτέλους, είναι η ομορφιά;
Ο καθένας δεν βαφτίζει όμορφο ό,τι γουστάρει;
 Ας είναι έτσι.
Για την ομορφιά της μέρας ο λόγος, του ήλιου, του ανέμου, των καρπών, των χεριών, των ματιών, ορέων και υδάτων, του γαλάζιου και του δροσερού της θάλασσας  και λοιπών συναφών με τη συμφωνία τη μελωδική των κυττάρων.
Εντάξει, η φτώχεια φέρνει γκρίνια και δυσθυμία, μίσος και μνησικακία, απογοήτευση και παραίτηση.

Όταν αδυνατείς οικονομικά για ποια ευθυμία να ακούσεις; Ποια χαρά και ποιο χαμόγελο; Και όμως.
Τότε είναι που πρέπει να στραφεί κάποιος στη χαρά, την άδολη, την υπαρξιακή, τη φυσική.
Διαφορετικά τελειώνει η ζωή (όλων).
Ουδείς πάει ασυνόδευτος στο μνήμα του.
Μερικοί χάνουν γνωστούς, φίλους, συγγενείς. Το κράτος απουσιάζει ούτως ή άλλως.

Λοιπόν στους φίλους, στις αγάπες, στους έρωτες, στο συνάνθρωπο  είναι η ομορφιά.
Αυτό είναι η ομορφιά: η φιλία, η αγάπη, ο έρωτας, η αλληλεγγύη, το νοιάζομαι   που είναι προϊόν συμπαντικών δονήσεων στις ανθρώπινες σχέσεις, που ανθεί έξω από λογοκρατικές αντιλήψεις, που σφυροκοπά αμείλικτα τη συμβατικότητα και το δήθεν, τον ολοκληρωτισμό• τρέχα γύρευε, ίσως, αλλά γιατί, παρακαλώ;
Ποιοι άλλοι κοινωνικοί δεσμοί αντιστέκονται;
Οικογένειες διαλύονται, συγγενείς απομακρύνονται, παντού ασχήμια και δυσφορία.
Αυτή είναι η ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο σήμερα!
 Χθες ήταν κάτι άλλο ίσως, όπως το ίδιο και αύριο.

Σήμερα, όμως, πρέπει να νικηθεί η φτώχεια ώστε να εξαφανιστεί η σκοτεινή πλευρά (μύχιο) του ανθρώπου.
Να επινεύουμε ευκολότερα στο χαμόγελο, στο χάδι, στα υγρά βλέμματα.
Είναι τα προαπαιτούμενα του έρωτα, που κι αυτός ακμάζει ευκολότερα σε μια χαρούμενη, ελεύθερη κοινότητα, προπαντός αυτάρκη.
Μια κοινότητα που είναι σε θέση να γεννά μουσική, που ξέρει να χορεύει, να συνομιλεί, να σπαρταρά από την ηδονή της ομορφιάς, της ύπαρξης.
 Λοιπόν;

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Ένα παλιό (…στις προσθέσεις των χρόνων…), αλλά πάντα καινούργιο (στην νεότητα των ιδεών και αισθημάτων..)


Ένα παλιό (…στις προσθέσεις των χρόνων…), αλλά πάντα καινούργιο (στην νεότητα των ιδεών και αισθημάτων..)

  
«Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε» ή «Να μ’ αγαπάς όσο μπορείς να μ’ αγαπάς» ή με τραγούδια με πολλά αχ και δυόσμο

Οι καιροί είναι δύσκολοι, πολύ,  μα πάρα πολύ !
Έτσι και σε βρουν μπόσικο, ανεκτικό, σε κατάπιαν και κάποια στιγμή δεν θα αναγνωρίζεις ποιός είσαι και που πας.

Κοιτάξτε  γύρω. Τα πάντα καταρρέουν.
Το φόντο είναι η φτώχεια, η λιτότητα, τα λουκέτα, μνημόνια, μέτρα, αξιολογήσεις, τρόικα, ξενιτεμός, κίνδυνοι για τα εθνικά θέματα, νέοι με σκοτεινό ή χωρίς αύριο, τέλμα.

Τα άτομα σε αδιέξοδα, με τις ελπίδες να σέρνονται, κατήφεια στα πρόσωπα, η στεναχώρια σαν σκόνη παντού.
Κάποιοι ψελλίζουν ότι  παραμένουν αριστεροί, τα τέρατα του φασισμού γρυλίζουν , κάποιοι  ομιλούν πως έχουν πρόταση  να βγούμε από το αδιέξοδο, άλλοι σηκώνουν μια κόκκινη σημαία και πηγαίνουν μόνοι τους,  είναι και αυτοί  που δεν κατάλαβαν τίποτα μα τίποτα και ξανασηκώνουν μπλε και πράσινες σημαίες και ελπίζουν σε κούληδες και σε κούλες.

Και η κοινωνία , οι πολίτες στα χαμένα, ελπίζουν,  δεν ελπίζουν, όλοι λέμε/νε καμιά εξυπνάδα και οι πιο πολλοί πιάνουν απάγκιο σε ένα κρασάκι, ένα μεζέ και σε ένα τραγούδι του Καζαντζίδη,
«Ποιος θα μου δώσει δύναμη/τον κόσμο αυτό ν’ αλλάξω,
να φτιάξω όμορφες καρδιές/μεγάλες και πονετικές,
τις σκάρτες να πετάξω;
Να σου δώσω μια να σπάσεις/αχ βρε κόσμε γυάλινε,
και να φτιάξω μια καινούργια/κοινωνία άλληνε.»

ή άλλοι  Σιδηρόπουλο

«Να μ’ αγαπάς όσο μπορείς να μ’ αγαπάς
Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα /η ανάγκη μου δε σταματά
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα/σαν τον αλήτη που γυρνά
Θέλω να ‘ ρθείς και να μ’ ανάψεις/το παραμύθι να μου πεις
σαν μάνα γη να μ’ αγκαλιάσεις /σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.»

και  άλλοι πιο λίγοι, στην μοναξιά δεν τραγουδούν, ακούν μόνο τραγούδια με πολλά αχ , περιμένουν κάτι από δυόσμο να μυρίζει,  ελπίζουν, όμως δεν το βάζουν κάτω…

Οι  πιο πολλοί βρίζουν, κατηγορούν  θέτουν δίπολα(σαν φάκες),
 «όλοι ίδιοι είναι » αλλά από την άλλη, αυτοί οι ίδιοι (οι πολίτες)αυτούς  τους ίδιους επιλέγουν να τους κυβερνήσουν,
« επέλεξα  αριστερά και είδες τι μα έκανε», άντε εδώ τι να πεις, έχουν δίκιο, ως αριστερά την είδαν, πώς να τους εξηγήσεις πως δεν είναι αριστερά,
« Μητσοτάκη μωρέ, για να βάλει μια τάξη» Ή «Αλέξη για να μην έρθει ο Μητσοτάκης» όπως μου έλεγαν φίλοι σε μια ταβέρνα (την ώρα  που εγώ σκεπτόμουν, ήθελα και «κοιτούσα» αυτό που αγαπούσα-και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου/κι ήσουν φως μου/κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή/σε γιορτή που δεν ξανάδα/στη ζωή μου τη σκυφτή) .
Επιστροφή στο παρελθόν με  τέτοια διλλήματα . Δεν βάλαμε ντιπ μυαλό;
«δεν βλέπεις την διασπασμένη αριστερά» (εδώ λίγο δίκιο έχουν) και έχουν μπει στα ατομικά καβούκια τους

Όμως  είναι και κάποιοι, που μέσα στο γενικό χαμό, ψάχνουν, ψάχνονται, αναζητούν, παλεύουν και προσπαθούν να φτιάξουν το νέο.
Δεν είναι λίγοι, είναι πολλοί, πάρα πολλοί, αλλά είναι σκόρπιοι ίσως αναχωρητές, απογοητευμένοι, ίσως και  τσακωμένοι με τον εαυτόν τους.
Είναι αυτοί  που δεν θέτουν ως όριο του κόσμου μας  και της ζωής αυτό που ζούμε, που λένε, «Δεν μπορεί, υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που ζούμε».

Είναι αυτοί όμως που λένε  «το να ακολουθείς το ρεύμα και να επιδιώκεις να μιλήσεις «ρεαλιστικά» στο πνεύμα των συνηθειών είναι υποταγή και ευτελισμός».

Βεβαίως το κυρίαρχο σύστημα, παρά την κρίση του, ορίζει το παιχνίδι, πρωτίστως στο κρίσιμο μέτωπο της πληροφορίας και της διαμόρφωσης της κοινής συνείδησης και του τρόπου ζωής.

Βεβαίως και  ηττηθήκαμε κατά κράτος και προσπαθούμε να  συνέλθουμε  από τα πολλαπλά κατάγματα από την άνοδο του Γενάρη  του 2015, και το δημοψήφισμα στην πτώση της συνθηκολόγησης, του εξανδραποδισμού τους και της μετάλλαξης  τους σε αυτό που αντιμαχόντουσαν(?)
Βεβαίως  και όμως  υπάρχει  διέξοδος, υπάρχει δρόμος, αρκεί να ενωθούμε ( πολιτικό προοδευτικό μέτωπο), να σχεδιάσουμε (ριζοσπαστικό ρεαλιστικό πρόγραμμα ) και να αγωνιστούμε.

Ξέρω αυτό είναι χιλιοειπωμένο
 Ξέρω  το να αναζητείς την υπέρβαση και τη διατύπωση μιας άλλης, ανατρεπτικής στο σύνολό της, αντίληψης εξελίσσεται σήμερα σε μια εξαιρετικά ριψοκίνδυνη επιχείρηση, η οποία κινδυνεύει να σε οδηγήσει στη γραφικότητα αν και δεν το αξίζει.
Αυτό συνιστά μια ακόμη μεγάλη δυσκολία του καιρού μας, όπου ο ριζοσπαστισμός εξαντλείται (και αφομοιώνεται) στις ενδιαφέρουσες, χρήσιμες αλλά και χειρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις και σε  επιμέρους αντιθέσεις.
Το πώς να διεισδύσεις στην ουσία και να ανακαλύψεις τη μορφή που θα την κάνεις κατανοητή και την αλήθεια ως πρόταση και πρόγραμμα αποδεκτό, είναι το ζητούμενο .

Γίνονται προσπάθειες, προτάσεις που αγγίζουν την υπέρβαση..
 αλλά άλλες απογειώνονται από την πραγματικότητα και άλλες που προσπαθούν να αγγίξουν την πραγματικότητα αλλά αποσπώνται από την υπέρβαση,
ιδέες που θέλουν να αναστατώσουν τον κόσμο αλλά βρίσκουν αποδέκτες μόνο στο μικρόκοσμό μας, αντιπαραθέσεις (γόνιμες ασφαλώς «σε τελευταία ανάλυση» ) που πολλές φορές γίνονται άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος και κυρίως άνευ αποτελέσματος, έριδες και υπονομεύσεις, προσωπικές στρατηγικές και ιδιοκτησιακές σχέσεις.

Στις ημέρες μας είναι πυκνά αυτά τα φαινόμενα που αυξάνουν τις απογοητεύεις ακόμα και στον κόσμο των αποφασισμένων .
Κι ωστόσο, με αυτά τα πολλαπλά άλματα στο κενό θα γίνει εν τέλει το άλμα της υπέρβασης.
Ακόμα κι αν, εν τω μεταξύ, έχουν χαθεί πολύτιμες ζωές, χρόνοι και σκέψεις.
Όμως πρέπει να βιαστούμε, το αύριο είναι πολύ αργά, σήμερα ίσως προλάβουμε..

Λοιπόν, με ποιους και πως ;

Με τον Καζαντζίδη,
«Να σου δώσω μια να σπάσεις/αχ βρε κόσμε γυάλινε,
και να φτιάξω μια καινούργια/κοινωνία άλληνε.»

..ή τον   Σιδηρόπουλο  «Να μ’ αγαπάς όσο μπορείς να μ’ αγαπάς
… σαν μάνα γη να μ’ αγκαλιάσεις /σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.»

ή με τα τραγούδια με πολλά αχ και με κάτι  από δυόσμο,

Μα...,  όλα  μαζί, με μελέτη, σκέψη, σχέδιο, ενότητα, αγώνα και νέα ελπίδα με  αγάπη για την ζωή, τον απλό λαό ,σε ένα ζεϊμπέκικο για σένα, για εμάς !

Γιατί ,
είμαστε ο διαρκής έρωτας με την χαρά, το χορό, το τραγούδι με το αύριο (μας) που θα έλθει οπωσδήποτε,
είμαστε όλα όσα κάνουμε, και ιδίως αυτά που κάνουμε για να αλλάξου τον κόσμο,
 είμαστε η ελπίδα που δεν παραιτείται,  η ονειροπόλα ελπίδα…..

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Η Ηλεία είδωλο δυνατοτήτων, εικόνα παρακμής και πάλκο ανίκανων πολιτικών και οι Ηλείοι…


Η Ηλεία είδωλο δυνατοτήτων, εικόνα παρακμής και πάλκο ανίκανων πολιτικών  και οι Ηλείοι…




























Ολόκληροι λαοί, αρχίζοντας από τον ελληνικό, κρίθηκαν στο εντελώς πρόσφατο παρελθόν απατεώνες, ένοχοι σπατάλης, ασυνέπειας, κλοπής, ανηθικότητας και καταδικάστηκαν στη λευκή γενοκτονία που είναι συνώνυμη των μνημονίων,

ένας  τόπος ζηλευτός η Ηλεία κατέστη έσχατος της Ελλάδας, ο Πύργος προσομοιάζει απολύτως στην εικόνα (ψυχής και προσώπου) του δημάρχου και αυτών που παριστάνουν την αντιπολίτευση

Ενα διαρκές σκάνδαλο η Ηλεία (μας),
η εξουσία όμως το βαφτίζει στιγμή του παρελθόντος (φταίνε οι προηγούμενοι) και ξεμπερδεύει με τους λογής αντιρρησίες, αντιφρονούντες, δημοκρατικούς εν γένει  εκφέροντες έναν διαφορετικό  λόγο/κριτική ανθρώπους.

Εξουσία όταν λέμε εννοούμε την θεσμική ανικανότητα πρωτίστως (υπουργούς βουλευτές, Περιφέρεια, Δημάρχους και το κακό συναπάντημά),
αλλά και κείνη που φέρει ο καθείς μέσα του ως πολίτες, ψηφοφόροι, και εν δυνάμει αγωνιζόμενοι...

Ωραία ακούγεται:
Ηλεία ( το παρόν της) ,
το σφάλμα των προηγούμενων,
αυτών που θέλουν να γίνουν επόμενοι (μερικοί μπορεί να είναι ταυτόχρονα και προηγούμενοι)Τάκης, Γιάννης, Γιώργος.  Κώστας, Δημήτρης, Μάκης, …)

Όμορφοςτόπος ( Ηλεία, Πύργος, Αρχαία Ολυμπία, Αμαλιάδα, Κάμπος , Επαρχία Ολυμπίας ..)  ζηλευτός, προικισμένος από τη φύση, αξιοθαύμαστος, παραγωγικός, ιδανικός τόπος για ζωή , ανάπτυξη, αναψυχή,  συνομιλητής της ιστορίας, αναζητητής του μέλλοντος..

Ετούτη η ευλογημένηπεριοχή όμως  διέρχεται μια ταπεινωτική  και άθλια περίοδο, που δεν οφείλεται στην ίδια βεβαίως, αλλά στους κυβερνήτες της και την πολιτική τους , που την κατάντησαν σε αυτό που είναι σήμερα..

Η Ηλεία,
 της Αρχαίας Ολυμπίας, του Επικούριου Απόλλωνα, της Αρχαίας Ήλιδος, του Ιππία, του Πύρρωνος, του Ανδρέα Καρκαβίτσα, του Παύλου Μάτεσι, του Τάκη Σινόπουλου, του Τάκη Δόξα, του Γιώργη Παυλόπουλου, του Ηλία Παπαδημητρακόπουλου, του Νίκου Μπελογιάννη, του Σάκη Καράγιωργα, της γης της επαγγελίας του Κάμπου, του Αλφειού, του Πηνειού, της Νέδας, της μοναδικότητας του Καϊάφα, του Κοτυχίου, της Φολόης, της Δίβρης και της Ανδρίτσαινας, της Στροφυλιάς, των απέραντων ακτών, των νεοκλασικών του Τσίλλερ, της Ήλιδας,..

έχει ηγήτορες Κατσιφάρες, Γεωργιόπουλους, Λιατσήδες, Αντωνακόπουλους, Τζαβάρες, Μπαλαούρες, Κοτζάδες, Μπαξεβανάκηδες, Έφες, Καστρινούς,  Χριστοδουλοπουλους, Βαρουξήδες, …,( αν είναι δυνατόν και οποία κατάντια και ξεπεσμός) που το μόνο κάνουν …καλά (άριστα μπορώ να πω…) είναι  να κάθονται στις πολυθρόνες, να φωτογραφίζονται,  να εκμεταλλεύονται και να ενθυλακώνουν το δημόσιο χρήμα και που ο αναπτυξιακός σχεδιασμός ( χα !) παλινδρομεί από την αφασία στην επηρμένη κενολογία.

Εκλογές (κάθε είδους έρχονται ) και αυτοί που κατάντησαν την Ηλεία, τον Πύργο,  στο «δεν πάει χειρότερα», θέτουν το εαυτόν τους στην υπηρεσία υμών την Ηλείων, των Πυργιωτών, των Αμαλιαδιτών,  θεωρούν ορθό λόγο τον παραλογισμό τους και την εκφορά ανοησιών, ήθος τον κυνισμό και την αναλγησία τους, πρόοδο την οπισθοδρόμηση, ανάπτυξη το βόλεμα τους, οικονομική βελτίωση την δική τους ευμάρεια,  εαυτούς σωτήρες(ξανά και ξανά),  
…και κοντά τους έρχονται οι νέοσωτήρες (ποιοι ?...κοιτάξτε τις εφημερίδες …φάτσες και βγάλτε συμπέρασμα
…αυτοί, αυτά  τα είδη της συνομοταξίας αυτής που κατέστρεψαν την Ηλεία  και τον Πύργο που δεν κουβαλούν και τίποτε παραπάνω από το κενό αέρος που τα κάνει να φουσκώνουν από έπαρση, έρχεται η ώρα που ο βαθύς, δηλαδή ο ρηχός τους εαυτός και ο επηρμένος τους κυνισμός θέλει να ξανακυριαρχήσει,
να ισοπεδώσει  τον τόπο μας με την βοήθεια (έναντι ανταλλαγμάτων …) τοπικών μέσων ενημέρωσης   
ωσάν  σκόνη  του παρελθόντος, κόκκοι, τελίτσες,  μηδενικά μεγάλων μεγεθών, ανάξιοι μιας συνέχειας,  ασυνέχεια … και
η ιστορία που επιδιώκουν  να τους γράψει στα παλαιοτέρα των υποδημάτων της ως μαύρη σβουνιά και γλίτσα θα τους διαγράψει ως μη όντες

Η Ηλεία, είδωλο δυνατοτήτων
στις μυλόπετρες  των μνημονίων, του πωλούνται όλα, της φτώχειας, της απαξίωσης, της παρακμής, της έλλειψης υποδομών (Δρόμοι, Αεροδρόμιο. Σιδηρόδρομος, ΑΕΙ, αναξιοποίητη Ολυμπία κλπ…).

Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει την κοινωνία να υποφέρει όλα τα ναυάγια, όλες τις ζημιές, να έχει χάσει την υγεία της, να μην μπορεί να δει τα όμορφα πράγματα, είτε παράξενα, είτε πλούσια, είτε διεμβολίζοντα τον νου και το συναίσθημα.

Φτωχό τόπο και λαό μάς κατάντησαν οι κυβερνήτες ( τοπικοί και άλλοι),  χωρίς κριτική, χωρίς σεβασμό στη ζωή που σπαρταρά, υποτιμώντας τις άπειρες δυνατότητες του τόπου μας ( της Ηλείας, του Πύργου κλπ), αποδεχόμενοι και στηρίζοντες λιγοτάρια ( τους ονομάσαμε πιο πάνω )   και μεις την περιφρονούμε, οι δυστυχείς.
Ο νους των Ηλείων δεν  ξεχωρίζει,
 «τις  πταίει», 
τι είναι σατανικό σχέδιο και τι ευήθεια,
τι αλήθεια και τι ψέμα,  

Όμως ίσως αυτό το μείγμα του σατανικού σχεδίου κάποιων,
της ανοησίας κάποιων άλλων,
της  αγελοποίησης , πολιτικής, κοινωνικής
  και της ενοχοποιημένης δειλίας των πολλών είναι το ιδανικό μείγμα που (εκ)τρέφει τους παντός είδους πολιτικάντες νεκροθάφτες του τόπου μας


Έτσι μας δίδαξαν, έτσι γαλουχηθήκαμε, έτσι πορευόμαστε: αστείοι, ακόλουθοι, χειροκροτητές, εξυπνάκηδες, κομματόφρονες, νεκροθάφτες του  κάθε μέλλοντος μας…
Μια σειρά σε μια γραμμή..

Διαβρώνουμε/παγιδεύουμε  κάθε επόμενο βήμα, ξαπλάρωντας  κάτω από τον  ήλιο και δίπλα στην εξωφρενική ομορφιά του ανάγλυφου της Ηλείας και  μέσα στην βαθύτητα του κλίματος της.

Αποποιούμεθα τις ευθύνες μας, όπως και με την  αδιαφορία μας, και την υποστήριξή μας   αφήνουμε, αναθέτουμε, εγκαταλείπουμε  κάθε προοπτική μας
σε κόρακες ( τρεφόμενους από την καταστροφή που ίδιοι επιφέρουν) , ασβούς (δύσοσμοί) , σαλίγκαρους (έρποντες, γλύφοντες και με τα..) φίδια (φαρμακερά)

Έτσι συρρικνωνόμαστε…
και το παρόν αντί να κοιτά το μέλλον,
βλέπει μόνο θαμπά το παρελθόν..

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Πανηγυρίζουν αντί να κρύβονται ( περί εξόδου από τα μνημόνια και άλλα παραμύθια…)


Πανηγυρίζουν αντί να κρύβονται
( περί εξόδου από τα μνημόνια και άλλα παραμύθια…)


Αλέξης Τσίπρας έξι χρόνια πριν(είχαμε κυβέρνηση Σαμαρά):
«Για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι να μην συνεχίσουμε τον ολισθηρό δρόμο τη καταστροφής».
«Οδηγούμαστε σε ένα μακρόσυρτο δράμα, επιμένοντας σε μία λάθος πολιτική».
«Αλλά το μόνο που κάνει με την επιμήκυνση είναι να μακραίνει το σχοινί που θα κρεμαστούμε».

Τώρα….
Πανηγυρίζουν…
·         Όταν το μόνο που έλαβε η Ελλάδα  είναι χρονική επιμήκυνση για την αποπληρωμή των δανείων( θα πληρωθούν στο ακέραιο κεφάλαια και τόκοι) χωρίς να προχωρήσουν σε καμιά ονομαστική μείωση του χρέους και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής θα κοστίσει, τελικά, περισσότερο στον ελληνικό λαό, αφού θα πληρώσει συνολικά περισσότερους τόκους αποπληρωμής.
·         Όταν αποφασίστηκε παράταση των λήξεων των δανείων του δεύτερου Μνημονίου κατά 10 χρόνια και επίσης δεκαετής περίοδος χάριτος για τους τόκους (δε διαγράφονται, θα τρέχουν αλλά θα πληρωθούν αργότερα). Στο τέλος της δεκαετίας (δηλαδή το 2032) θα εξεταστεί αν χρειάζονται νέα μέτρα για το χρέος, «με την προϋπόθεση ότι τηρείται το δημοσιονομικό πλαίσιο της ΕΕ και λαμβάνονται κατάλληλα μέτρα, εάν χρειαστεί».
·         Το περιβόητο «γαλλικό κλειδί», δηλαδή ένας αυτόματος μηχανισμός αναδιάρθρωσης του χρέους, ανάλογα με την πορεία της οικονομίας, πετάχτηκε σε μια εργαλειοθήκη για να σκουριάσει με την ησυχία του, όπως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο. Το χρέος ρυθμίζεται μόνο μεσοπρόθεσμα…
·         Όταν χαρακτηρίστηκε  το χρέος βιώσιμο όταν το 2010 το χρέος ήταν το 120% του ΑΕΠ και δεν ήταν βιώσιμο ενώ τώρα το 2018 που είναι 180% θεωρείται βιώσιμο!.
·         Όταν  η κατάργηση του περιθωρίου στο κυμαινόμενο επιτόκιο επαναγοράς χρέους του δεύτερου Μνημονίου και η επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ και κεντρικών τραπεζών από ελληνικά ομόλογα, σε εξαμηνιαία βάση από το 2018 μέχρι το 2022,έχει όρους: «Τα δύο μέτρα που αναφέρθηκαν παραπάνω υπόκεινται στην τήρηση των πολιτικών δεσμεύσεων και της παρακολούθησης, όπως περιγράφεται παρακάτω».

·         Όταν η κυβέρνηση προβάλλει τη συμφωνία ως «επιβεβαίωση» οριστικής εξόδου από τα Μνημόνια και «καθαρής εξόδου στις αγορές» ενώ στην πραγματικότητα η εκταμίευση της τελευταίας δόσης του γ’ δανείου, στοχεύει στην εξασφάλιση των δανειστών. Από τα 15 δις τα 5,5 δις θα πάνε για αποπληρωμή χρέους (!), ενώ τα υπόλοιπα 9,5 δις στο γενικότερο «μαξιλαράκι» (συνολικά 24,1 δις) για εγγύηση στις αγορές ως το 2022, ενώ η μελλοντική χρήση τους θα γίνει με σύμφωνη γνώμη των δανειστών.!!


Αντί να κρύβονται από τις δεσμεύσεις και μέτρα μέχρι το 2060 που αποδέχτηκαν και που είναι :
1.       Τη δέσμευση της κυβέρνησης για «διατηρησιμότητα και συνέχιση» των «μεταρρυθμίσεων» στο διηνεκές, δηλαδή των μνημονίων
2.      Τα αιματηρά «πλεονάσματα» 3,5% ως το 2023 και 2,2% ως το 2060(συνεχής σκληρή λιτότητα σε βάρος του εργαζόμενου λαού και βαρύτατη φορολογία, συνέχιση της φτωχοποίησης του ελληνικού λαού, η παραγωγική παρακμή) προκειμένου να επιτυγχάνονται τέτοιες πρωτοφανείς δημοσιονομικές επιδόσεις
3.      Τη νέα μείωση των συντάξεων από 1/1/2019
4.      Τη νέα μείωση του αφορολόγητου ορίου  το 2020
5.      Την ασφυκτική επιτροπεία της δημοσιονομικής πολιτικής στην Ελλάδα στον αιώνα τον άπαντα
6.      Την άρνηση διαγραφής του χρέους, έστω και ένα ευρώ και την (με κόστος) μεταχρονολόγηση  των δόσεων πληρωμής
7.      Την συμφωνία της κυβέρνησης ότι τα ετήσια ποσά αποπληρωμής του χρέους, μπορούν να φτάνουν και στο 15% ή και στο 20% του ΑΕΠ
8.     Τη λήψη της τελευταίας δόσης των 15 δις, εκ των οποίων 5,5 δις θα δοθούν άμεσα πίσω για το χρέος και τα υπόλοιπα 9,5 δις θα κρατηθούν στην άκρη για μελλοντικές πληρωμές του χρέους
9.      9.Τη δέσμευση της κυβέρνησης για την επιτάχυνση των πλειστηριασμών και τη μείωση των κόκκινων δανείων (η Ελλάδα μεταβάλλεται σε ένα απέραντο πεδίο ηλεκτρονικών πλειστηριασμών ρευστοποίησης τής ιδιωτικής-οικογενειακής και επαγγελματικής περιουσίας των Ελλήνων)
10.  Τη συμφωνία της κυβέρνησης για ολοκλήρωση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων(η Ελλάδα υποχρεώνεται να απαλλοτριώσει με ταχύτατες διαδικασίες όσες δημόσιες και κοινωνικές επιχειρήσεις και περιουσιακά στοιχεία του κράτους και των ΝΠΔΔ που απομένουν,
11.   Περικοπές επιδομάτων, μεγαλύτερη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, περικοπές επιδομάτων (η Ελλάδα δεσμεύεται να εμβαθύνει στις προηγούμενες κοινωνικές, ασφαλιστικές, εργασιακές “μεταρρυθμίσεις”)
12.  Μέχρι και το 2022, λοιπόν, τίποτα δε θ' αλλάξει ούτε στο τυπικό επίπεδο. Η τρόικα θα κάνει το κουμάντο φανερά. Επιβάλλεται  αυστηρή εποπτεία και δεσμεύσεις στην οικονομική πολιτική, διαψεύδοντας τις κούφιες προσδοκίες που καλλιεργεί η κυβέρνηση, για κοινωνικό μέρισμα, αντισταθμιστικά μέτρα, κά.
13.  Οτιδήποτε ξεχάστηκε να συμφωνηθεί ρητά στην συμφωνία και μπορεί να συμπληρωθεί άνετα εκ των υστέρων ως συμπληρωματικό μέτρο «μεταρρυθμίσεων», στο πλαίσιο του τριμηνιαίου ελέγχου της ενισχυμένης εποπτείας
14.  Γίνεται μια προκλητική αμφισβήτηση των αποφάσεων της ελληνικής δικαιοσύνης και της συγκάλυψης της πλαστογράφησης των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ (από Α.Γεωργίου), προκειμένου να διευκολυνθεί η ένταξη της χώρας στα Μνημόνια. Η υπερεθνική Επιτροπεία …«αναθέτει στα θεσμικά όργανα της ευρωζώνης να παρακολουθούν τις εξελίξεις σε αυτές τις υποθέσεις και τις υποστηρικτικές δράσεις των ελληνικών αρχών, συμπεριλαμβανομένων και των νομοθετικών δράσεων εάν χρειαστεί»… Δηλ. η χώρα αντιμετωπίζεται καθαρά ως προτεκτοράτο.!

15.   Το ΔΝΤ παραμένει ως επικεφαλής της τρόικας: «Η διοίκηση του ΔΝΤ χαιρέτισε την επιτυχημένη εφαρμογή του προγράμματος του ESM και την περαιτέρω συγκεκριμενοποίηση των μέτρων για το χρέος που δόθηκε σήμερα από τα κράτη-μέλη. Αν και δεν μπορεί πλέον να ενεργοποιηθεί η Stand-By Arrangement (SBA) του Ταμείου, το ΔΝΤ επιβεβαίωσε τη συνεχιζόμενη εμπλοκή του στην Ελλάδα στο πλαίσιο της μετά το πρόγραμμα παρακολούθησης μαζί με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς».
Με άλλα λόγια
 Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δήλωσε πίστη στη συνέχιση των πολιτικών εξαθλίωσης του ελληνικού λαού μέσω της επίτευξης των πρωτογενών πλεονασμάτων, υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία και δεσμεύτηκε ότι από το ξεπούλημα της τα κεφάλαια θα κατευθυνθούν για την αποπληρωμή των δανείων.
Οι αποφάσεις δεν εμπεριέχουν ούτε ένα ευρώ κούρεμα του χρέους, παρατείνεται το βασανιστήριο της χρεοδουλείας για τη χώρα και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής θα κοστίσει, τελικά, περισσότερο στον ελληνικό λαό, αφού θα πληρώσει συνολικά περισσότερους τόκους αποπληρωμής.
….έσφιξαν τη θηλιά γύρω από το λαιμό του ελληνικού λαού «επιμηκύνοντας» το σχοινί…
Και επιχαίρουν οι καταστροφείς αντί να κρύβονται

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

«Πύργος- Η χαμένη ταυτότητα μιας πόλης Του Χάρη Β. Μικελόπουλου


Πύργος- Η χαμένη ταυτότητα μιας πόλης   Του Χάρη Β. Μικελόπουλου



Ένα εξαιρετικό άρθρο, ενός ανθρώπου, ενός Πυργιώτη, που αγαπά  -τον Πύργο-, υπενθυμίζει και υπογραμμίζει  το παρελθόν της πόλη μας και που ρίχνει τροχιοδεικτικές σκέψεις για το μέλλον της  

και συνοδεύοντας εγώ αυτές να λέω: « ναι έχει μέλλον ο Πύργος, η πρωτεύουσα της Ηλείας» αρκεί  οι όμοιοι να συντονίσουν τα βήματα και τις θελήσεις τους και να μην αφήσουν τα αρπακτικά και τα λιγοτάρια να χει(η)ριστούν και υποθηκευόσουν τον μέλλον του Πύργου μας …
..ελπίζοντας στα μελλούμενα..


«...
Πύργος- Η χαμένη ταυτότητα μιας πόλης
Του Χάρη Β. Μικελόπουλου

Τι συμβαίνει άραγε σε αυτή την πόλη και οι περισσότεροι μιλούν απαξιωτικά γι’αυτήν;
Ντόπιοι και ξένοι; Μόνιμη επωδός ιδίως των κατοίκων της,αυτή η πόλη δεν έχει τίποτα! Τελικά αξίζει να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο ή είμαστε χαμένοι από χέρι;

Η μια λύση είναι να μην κάνουμε τίποτα και να μοιρολογούμε για το ζαβό το ριζικό μας. Η άλλη είναι να προσπαθήσουμε. Όσοι μπορούν,όπως μπορούν και με ότι μπορούν.

Αν η προσπάθεια είναι από μια μειοψηφία δεν είναι πρόβλημα, από κάπου ξεκινά πάντα κάτι. Στη συνέχεια όλο και περισσότεροι θα μπουν στην διαδικασία να σκεφτούν ότι κάτι πρέπει να κάνουν και αυτοί για να βοηθήσουν.

Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και μάθουμε τι συνέβαινε, θα διαπιστώσουμε ότι στα δύσκολα τις περισσότερες φορές χρόνια ανάμεσα στα μετεπαναστατικά χρόνια του 1821 με την προσπάθεια για οργάνωση της πόλης που αριθμούσε ήδη χιλιάδες κατοίκους, στα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων, της Μικρασιατικής Καταστροφής αλλά και τοπικών όπως τα Σταφιδικά, φωτισμένοι δήμαρχοι αλλά και κάτοικοι έβαλαν τα θεμέλια για μια σύγχρονη πόλη.

Το παλαιό Δημαρχείο, ο Άγιος Νικόλαος, η Δημοτική Αγορά, το θέατρο Απόλλων, το Μανωλοπούλειο Νοσοκομείο, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός, έργα ύδρευσης, ηλεκτροδότησης της πόλης, αποχετευτικό, πράσινο κι από κει και πέρα πολλές προσπάθειες στον τομέα του πολιτισμού με φιλαρμονικές, ωδεία, θέατρα, κινηματογράφους, λέσχες, συλλόγους, εκδηλώσεις, έδειχναν την ανάγκη για καλυτέρευση της ποιότητας ζωής και της ανάδειξης της πόλης σε πραγματική πρωτεύουσα.
Τα χρόνια της πτώσης της σταφίδας, η Κατοχή, ο Εμφύλιος άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια στην πόλη.

Εκατοντάδες Πυργιώτες ακολούθησαν στην συνέχεια τον δρόμο προς την Αθήνα και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα καθώς και το εξωτερικό.Κάτι συνέβη και η πόλη παρότι διατηρούσε μια δυναμική αυτή άρχισε να φθίνει με γεωμετρική πρόοδο.

Σαν ένα πέπλο απογοήτευσης να απλώθηκε παντού.Στα χρόνια που ακολούθησαν χάθηκε ουσιαστικά η ταυτότητα της πόλης σε αντίθεση με άλλες που αναπτύσσονταν με ταχύτατους ρυθμούς και διατηρούσαν την ταυτότητά τους.

 Εμείς εδώ, δυστυχώς αφήσαμε ευκαιρίες και δυνατότητες να πάνε χαμένες.Είναι γνωστά αυτά, ούτε δρόμοι, ούτε λιμάνια, τρένα, αεροδρόμια, πανεπιστημιακές σχολές, βιομηχανίες κτλ.

Μαζί και η απαξίωση πολιτικών και πολιτικής, παραγόντων και πολιτικάντηδων που μοίραζαν καθρεφτάκια στους ιθαγενείς.  Έτσι συνηθίζεις στο «τέρας» για να δανειστώ την φράση του Χατζιδάκι.
Συνηθίζεις στο τίποτα, στην εσωστρέφεια, στον ωχαδερφισμό και την υποτέλεια, στην μίζερη καθημερινότητα. Και κατηγορείς, σιχτιρίζεις, αγανακτείς αλλά δεν αλλάζει κάτι.
Είναι ένας μονόλογος με τον εαυτό μας και μόνο.

Μένουμε λοιπόν σε αυτό;
Θα μπορούσαμε; ναι…
Κι όμως κάτι υπάρχει ακόμα ζωντανό.
Οι άνθρωποι που ούτε θέλουν να ξεχάσουν την ιστορία αυτής της πόλης κι ούτε θέλουν να την αφήσουν στο έλεος Θεού και ανθρώπων, αυτών που δεν έχουν προσφέρει τίποτα και ποτέ.
Υπάρχουν επιχειρήσεις που κάνουν μεγάλες προσπάθειες, υπάρχουν φορείς που δραστηριοποιούνται, υπάρχουν σύλλογοι που προσπαθούν, άνθρωποι που προάγουν τον πολιτισμό, βασικό και κυρίαρχο στοιχείο για την ανάπτυξη μιας πόλης.
Κοιτάξτε γύρω σας και θα τους βρείτε έναν έναν.
Μέγα έλλειμμα βέβαια αυτής της πόλης, η σύμπνοια.
Ίσως είναι η κατάρα που μας κατατρέχει.
Μέγα θέμα, να υπάρξει επιτέλους αυτό το κάτι που θα διώξει αυτή την κατάρα. Κι αυτό είμαστε εμείς. Οι κάτοικοι του Πύργου που δίνουμε οξυγόνο και αίμα στο κύτταρο που λέγεται πόλη.
Χωρίς εμάς η πόλη είναι νεκρή.
Εμείς την δημιουργούμε καθημερινά κι εμείς την πεθαίνουμε.
Έχουμε ξεχάσει τι είμαστε, από που ερχόμαστε και τι ονειρευόμαστε γι’αυτόν τον τόπο.
Μείναμε απαθείς για χρόνια, αποδεχόμενοι την απάθεια και την έλλειψη οράματος από αυτούς που κατά καιρούς πήραν την τύχη της πόλης στα χέρια τους.
Δεν φταίνε, τόσα μπορούσαν να κάνουν τόσα έκαναν.
Εμείς τους επιλέξαμε, αυτό μας άφησαν.
Δεν υπάρχει στα λόγια μου η πλήρης απαξίωση, έχουν γίνει πράγματα.
Μα έχουν γίνει τόσο αργά, με τόση ταλαιπωρία, με ρυθμό χελώνας που αναρωτιόμαστε ακόμα κι εμείς οι νεότεροι αν κάποια που προαναγγέλλοντας θα προλάβουμε να τα δούμε κάποια στιγμή.

Και τι γίνεται τώρα;
Τώρα είναι η ώρα να υπάρξει ανάταξη.
Να υπάρξει πίεση προς κάθε κατεύθυνση.
Να υπάρξει το πιο βασικό, θέληση και διάθεση. Αν αφήσουμε κι άλλο την πόλη έτσι, σίγουρα θα μας γυρίσει μια και καλή την πλάτη.
Χρειάζεται η έκδοση νέας ταυτότητας, με επαναβεβαίωση των στοιχείων της, με σφραγίδα και υπογραφή. Χρειάζονται άνθρωποι να κινήσουν τα νήματα,να δράσουν, να παλέψουν.
Αν πίσω από κάθε κίνηση υπάρχει καιροσκοπισμός και παράλληλα καχυποψία, το παιχνίδι είναι χαμένο. Αν αληθινά πιστεύουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, τότε μόνο χαμένοι δεν θα βγούμε.
Ταυτότητα πρώτα απ’ολα.
Τι είναι αυτή η πόλη,ποιοί την δημιούργησαν,ποιοί την τίμησαν και την τιμούν. Πρόσωπα, πράγματα, ιστορία, εικόνες, γραπτά, κτίρια, τόποι, γειτονιές.

Εδώ γεννήθηκε ο Τάκης Δόξας, εδώ έζησε ο Τάκης Σινόπουλος, εδώ μεγάλωσε ο Παύλος Μάτεσις.
Σ’αυτό το σπίτι έζησε ο Σάκης Καράγιωργας,ο Γιώργης Παυλόπουλος,ο Μίκης Θεοδωράκης, η Μαίρη Λίντα,ο Κώστας Καζάκος,ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος.
Εδώ υπήρξαν οι Αυγερινοί, οι Στεφανόπουλοι, οι Γόντικες. Εδώ δούλευε ο Γιάννης Λάτσης. Εδώ ήταν η τράπεζα Καραβασίλη.
Εδώ η Οινοποιητική.Αυτό είναι το Επαρχείο, εδώ ήταν ο Πύργος του Τσερνωτά,από αυτόν πήρε το όνομά της η πόλη. Εδώ το πρώτο τρένο της επαρχιακής Ελλάδας.
Εδώ το θέατρο.
Από εδώ μίλησε ο Βενιζέλος, από εδώ ο Βελουχιώτης.
Εδώ πέρασε ο Μακάριος, εδώ οι βασιλείς, εδώ η εθνική αντίσταση.
Εδώ ο Τσίλλερ δημιούργησε, η Δημοτική Αγορά,ο Άγιος Αθανάσιος, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός, έργα του.
Εδώ η σταφίδα.
Εδώ οι βιομηχανίες. Άλευρα, ζυμαρικά, τσιγάρα, μηχανήματα, πάγος. Εδώ οι ιστορικές εφημερίδες.
Εδώ ο Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, ο Θεόδωρος Ξύδης,ο Κωνσταντίνος Χριστόπουλος, ο Διονύσιος Κόκκινος.Η δημόσια βιβλιοθήκη, το φεστιβάλ κινηματογράφου, οι θεατρικές ομάδες, το Λύκειο Ελληνίδων,η φιλαρμονική,οι σύλλογοι, τα ωδεία, οι σχολές χορού, έκφρασης.

Που είναι όλα αυτά;
Ποιός τα γνωρίζει και που τα βλέπει;
Που είναι η ιστορία της πόλης;
Θαμμένη και κρυμμένη σε συρτάρια, τοίχους και στενά μυαλά. Αρχίζουμε με το παρελθόν,το φέρνουμε στο παρόν και δημιουργούμε το μέλλον.
Τιμή στους ανθρώπους που έζησαν εδώ, ανάδειξη των προσωπικοτήτων τους και του έργου τους.
Όχι σε ομιλίες και βραβεύσεις.
Σε χώρους μόνιμους, έκθεση διαρκής και αέναη.

Αυτοί είμαστε κυρίες και κύριοι θα λέμε σε ξένους, έλληνες και μη.
Αυτή είναι η πόλη μας.

Αυτοί είμαστε οι Πυργιώτες.
Και προχωράμε για κάτι καλύτερο.
Να διώξουμε την μαυρίλα που έχει καλύψει την πόλη.
Να διώξουμε κυριολεκτικά το σκοτάδι τις νύχτες.
Να φωτίσουμε τα νεοκλασικά, τις εκκλησίες, το δημαρχείο, το μουσείο, τα δημόσια κτίρια, τους δρόμους.
Να πρασινίσουμε το Επαρχείο, κι άλλο κι άλλο κι άλλο.Κι όλη την πόλη.
Κανείς δεν θα ενδιαφερθεί να έρθει εδώ όταν δεν έχουμε βάλει τις βάσεις και δεν έχουμε όλοι προσφέρει.

Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικοί και πολιτικάντηδες.
Δεν με απασχολούν οι τίτλοι που φέρουν.
Με απασχολεί ο άνθρωπος και η δυναμική του.
Τι κατηγορούμε καθημερινά;
Την πόλη και τους ανθρώπους της… μα εμείς είμαστε αυτοί, ποιόν κατηγορούμε, κάποιους άλλους, αόρατους;
Με μια ματιά στον καθρέφτη, μας βλέπουμε, και κάθε μέρα, στους δρόμους η πόλη έχει στήσει καθρέφτες και μας βάζει να κοιταζόμαστε.
Τι βλέπουμε άραγε; Ιδού το ερώτημα!


ΥΓ. Ο πατέρας μου ο Βάσος Μικελόπουλος έκανε μια προσπάθεια για χρόνια να κρατήσει τις εικόνες από την πόλη που γεννήθηκε στα 1930 και ζει μέχρι σήμερα για να τα αποτυπώσει στο χαρτί. Συγκέντρωσε εκατοντάδες φωτογραφίες, έγραφε για πάνω απο δέκα χρόνια, σε μεγάλη ηλικία παραδόξως, όμως το θεωρούσε χρέος του προς την πόλη να αφήσει κάτι. Αν είναι το έργο του καλό ή κακό, τέλειο ή μέτριο δεν τον νοιάζει. Σημασία είχε για εκείνον να αφήσει αυτό για τον Πύργο και τους συμπολίτες του. Τίποτα παραπάνω. Από την πλευρά μου θα προσπαθήσω να δημιουργήσω ένα εκθεσιακό-μουσειακό χώρο κινηματογράφου και θεάτρου με όλο το υλικό που υπάρχει στα χέρια μου από τότε που το REX λειτούργησε ως κινηματογράφος στα 1943 εν μέσω γερμανικής κατοχής. Το θεωρώ επίσης χρέος μου να δώσω κάτι στην πόλη. Και μια προτροπή. Ανοίξτε τα συρτάρια σας, βρείτε ότι έχετε, κρατήστε τα, είναι ζωντανά κομμάτια αυτού του τόπου. Θα χρειαστούν σίγουρα μια μέρα. Κι εύχομαι η μέρα αυτή να μην αργήσει.

..»

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

"Εάν μη έλπηται, ανέλπιστον ουκ εξευρήσει"


"Εάν μη έλπηται, ανέλπιστον ουκ εξευρήσει"


  
Εμείς γι' αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μάς πάει.
Δεν μας ρωτάει καν, αδιαφορεί για τη θέλησή μας.

Όσο και αν οι ουτοπίες ανήγγελλαν κατά καιρούς την αλλαγή της κοινωνίας, την εξάλειψη του πόνου και της πείνας, της αδικίας, της ανασφάλειας, του φόβου, των ασθενειών και ακόμη του θανάτου, όσο κι αν είχαν ως προτεραιότητα την εκπλήρωση της λαχτάρας και της επιθυμίας ή της αρμονικής συμβίωσης, η πραγματικότητα παρέμενε αγέρωχα αυτεξούσια, μάλλον κινιόταν πάντα όχι από τον απόηχο των ουτοπιών, παρά από τη διαστρέβλωση που προκαλούσε σε αυτήν η ετερογονία των σκοπών, αυτός ο χαοτικός μεν, υπαρκτός δε μηχανισμός.

Εμείς γι' αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μάς πάει.
Δεν μας ρωτάει καν, αδιαφορεί για τη θέλησή μας.

H εξουσία έχει κάτι τζιμάνια στη δούλεψή της που εργάζονται πυρετωδώς, με τη βοήθεια του εξουσιαστικού πλέγματος, να της κάνουν όλα τα χατίρια, ήγουν λακέδες της, τα πρωτοπαλίκαρα του δόλου της κολακείας, του ραγιαδισμού, της διαφθοράς.
Ξέρω, ξενίζει η λέξη ραγιάς. Θυμίζει υποταγή, δουλεία, απώλεια ελευθερίας – αξιοπρέπειας – ανεξαρτησίας.
Προτάσσει τον κατακτητή που μ' έναν βούρδουλα στο χέρι επιβάλλει την εργασία και την τάξη στους υποταγμένους. Δυσάρεστο συναίσθημα για τους τελευταίους τούτη η ζωή, ανυπόφορο.

Μόνη λύση φαίνεται η εξέγερση.
Αλλά πώς να εξεγερθείς όταν είσαι διάσπαρτος και πένης;
Κάνεις μια-δυο ερευνητικές συναντήσεις με τους ομοίους και τελικά συναποφασίζετε ότι δεν είναι καιροί για εξεγέρσεις.

……καλύτερα να ανεχτείτε τη σκλαβιά και να προσπαθήσετε με την κουλτούρα σας και την οικονομία σας να αλώσετε τον πορθητή….

Υπάρχουν και μερικοί λοξίες που δεν συμφωνούν ..
… ξεσηκώνονται σε ανώριμες συνθήκες και η στάση τους πνίγεται στο αίμα.
Και όχι μόνο αυτό, τα όποια προνόμια είχαν κατακτήσει με τη δουλική τους συμπεριφορά αφαιρούνται από τον κατακτητή, ο οποίος ξανασκληραίνει την πολιτική του.
Τα πράγματα γίνονται χειρότερα.
 Άρα, μια τρύπα στο νερό η εξέγερση.
 Τους τα 'λεγαν οι συνετοί αλλά πού να ακούσουν οι λοξίες.

Ο θυμός υπερίσχυε της λογικής τους και τους πήρε και το κεφάλι.
 Φρίκη.
 Βγαίνουν από τα ρούχα τους οι ορθολογιστές.
Ακούς εκεί, να ακολουθούμε τα χνάρια της Μήδειας που θεωρούσε τον θυμό της ανώτερο από τη λογική της και παρότι το γνώριζε πολύ καλά γιατί το διαλαλούσε (θυμός κρείσσων των εμών βουλευμάτων, ὅσπερ μεγίστων αἴτιος κακῶν βροτοῖς/ όμως πιο δυνατό από τη λογική μου είναι το μένος της ψυχής, αυτό που ευθύνεται για των ανθρώπων τα δεινά τα πιο μεγάλα.), εντούτοις λειτούργησε υπό την επήρεια του θυμού και διέπραξε το ειδεχθές έγκλημά της (καὶ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά).
 Ξανά φρίκη.

Αλλά, για σιγά.
 Πότε απελευθερώθηκε ένας λαός έχοντας ως πρόταγμα τον ορθό λόγο;
Στους αγώνες εθνικής ανεξαρτησίας, ποτέ.
 Κάποιοι παλαβοί (Παπαφλέσσας, Αρης Βελουχιώτης, λίγοι στο Πολυτεχνείο) ξεκίνησαν κι όπου βγει.
Να που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βγήκε στην ελευθερία, κόντρα στην άρνηση των συνετών.

Η σύνεση, βέβαια, δεν οβελίζει τον θυμό από την ανθρώπινη ύπαρξη.
Εκείνο που τον οβελίζει είναι η δειλία και ο εθισμός στο να διοικείσαι από άλλους, μέτριους και ξένους, παραδείγματος χάριν, ή κακούς και εθελόδουλους.

Άλλο η ουτοπία και άλλο η εξέγερση, τελείως άλλο η επανάσταση.
Να, όμως, που η κοινωνία μπορεί σήμερα να γεννήσει μια ουτοπία-πραγματικότητα, όχι ιδανική, να εκδιώξει, απλώς, από την εξουσία αυτούς που επέβαλαν την πραγματικότητα της εξουσίας, πετάγοντας στον Καιάδα κάθε τι κοινωνικό.
Ερείπια, αξιών, θεσμών, δομών αλλά πάνω από όλα ανθρώπινων ζωών σωρεύονται μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα.

Πώς γίνεται η εκδίωξη;
Ψηφίζοντας διαφορετικό κόμμα, θα πουν οι εχέφρονες, οι συνετοί.
Ναι.
 Εάν μη έλπηται, ανέλπιστον ουκ εξευρήσει (μτφρ: αν δεν ελπίζεις το ανέλπιστο, δεν θα το βρεις.).
Καλά ακούγεται πάντως αυτό με την ψήφο. Θα φύγει ο ένας, μαζί κι η πραγματικότητά του, θα 'ρθει ο άλλος, με ποια καινούργια πραγματικότητα όμως;
Πότε θα προλάβει να τη γεννήσει, να την νταντέψει, να τη μεγαλώσει, να μας την παρουσιάσει;
Αποστροφή και θλίψη.
Αλλά κι ελπίδα και κουράγιο και σθένος.

Να βγούμε έξω από το δόκανο της αυτοϋποτίμησης, της ενοχής, του ευνουχισμού όπου μας έχουν ρίξει, να σταθούμε στα πόδια μας, να τολμήσουμε να σηκώσουμε κεφάλι.

Υπάρχει μια συλλογική συγκρατημένη δύναμη, μια αξιοπρέπεια μπροστά στα δύσκολα, γιατί και η παραμικρή αληθινή αλλαγή θα είναι δύσκολη, και αυτή η δυσκολία είναι ωστόσο το βασικό κεφάλαιο που διαθέτουμε για να ξεφύγουμε από τα μνημόνια, τα δάνεια και τους δανειστές που ζητούν από μας αυτό που ζητάει και ο τοκογλύφος Σάιλοκ από τον άτυχο «δανειολήπτη» Αντώνιο στον «Εμπορο της Βενετίας» του Σέξπιρ.

 Ο,τι ελπίδα έχουμε είναι πως ο κόσμος αυτός που πατήθηκε στον λαιμό, στο οικονομικό -αλλά όχι μόνο- επίπεδο, θα μετατρέψει το τραύμα που τον έχει βγάλει εκτός ορίων σε δύναμη αντίστασης.
Και ότι κανείς δεν θα κάνει το λάθος να πιστέψει πως η δύναμη αυτή είναι ιδιοκτησία του.