Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Πανηγυρίζουν αντί να κρύβονται ( περί εξόδου από τα μνημόνια και άλλα παραμύθια…)


Πανηγυρίζουν αντί να κρύβονται
( περί εξόδου από τα μνημόνια και άλλα παραμύθια…)


Αλέξης Τσίπρας έξι χρόνια πριν(είχαμε κυβέρνηση Σαμαρά):
«Για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι να μην συνεχίσουμε τον ολισθηρό δρόμο τη καταστροφής».
«Οδηγούμαστε σε ένα μακρόσυρτο δράμα, επιμένοντας σε μία λάθος πολιτική».
«Αλλά το μόνο που κάνει με την επιμήκυνση είναι να μακραίνει το σχοινί που θα κρεμαστούμε».

Τώρα….
Πανηγυρίζουν…
·         Όταν το μόνο που έλαβε η Ελλάδα  είναι χρονική επιμήκυνση για την αποπληρωμή των δανείων( θα πληρωθούν στο ακέραιο κεφάλαια και τόκοι) χωρίς να προχωρήσουν σε καμιά ονομαστική μείωση του χρέους και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής θα κοστίσει, τελικά, περισσότερο στον ελληνικό λαό, αφού θα πληρώσει συνολικά περισσότερους τόκους αποπληρωμής.
·         Όταν αποφασίστηκε παράταση των λήξεων των δανείων του δεύτερου Μνημονίου κατά 10 χρόνια και επίσης δεκαετής περίοδος χάριτος για τους τόκους (δε διαγράφονται, θα τρέχουν αλλά θα πληρωθούν αργότερα). Στο τέλος της δεκαετίας (δηλαδή το 2032) θα εξεταστεί αν χρειάζονται νέα μέτρα για το χρέος, «με την προϋπόθεση ότι τηρείται το δημοσιονομικό πλαίσιο της ΕΕ και λαμβάνονται κατάλληλα μέτρα, εάν χρειαστεί».
·         Το περιβόητο «γαλλικό κλειδί», δηλαδή ένας αυτόματος μηχανισμός αναδιάρθρωσης του χρέους, ανάλογα με την πορεία της οικονομίας, πετάχτηκε σε μια εργαλειοθήκη για να σκουριάσει με την ησυχία του, όπως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο. Το χρέος ρυθμίζεται μόνο μεσοπρόθεσμα…
·         Όταν χαρακτηρίστηκε  το χρέος βιώσιμο όταν το 2010 το χρέος ήταν το 120% του ΑΕΠ και δεν ήταν βιώσιμο ενώ τώρα το 2018 που είναι 180% θεωρείται βιώσιμο!.
·         Όταν  η κατάργηση του περιθωρίου στο κυμαινόμενο επιτόκιο επαναγοράς χρέους του δεύτερου Μνημονίου και η επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ και κεντρικών τραπεζών από ελληνικά ομόλογα, σε εξαμηνιαία βάση από το 2018 μέχρι το 2022,έχει όρους: «Τα δύο μέτρα που αναφέρθηκαν παραπάνω υπόκεινται στην τήρηση των πολιτικών δεσμεύσεων και της παρακολούθησης, όπως περιγράφεται παρακάτω».

·         Όταν η κυβέρνηση προβάλλει τη συμφωνία ως «επιβεβαίωση» οριστικής εξόδου από τα Μνημόνια και «καθαρής εξόδου στις αγορές» ενώ στην πραγματικότητα η εκταμίευση της τελευταίας δόσης του γ’ δανείου, στοχεύει στην εξασφάλιση των δανειστών. Από τα 15 δις τα 5,5 δις θα πάνε για αποπληρωμή χρέους (!), ενώ τα υπόλοιπα 9,5 δις στο γενικότερο «μαξιλαράκι» (συνολικά 24,1 δις) για εγγύηση στις αγορές ως το 2022, ενώ η μελλοντική χρήση τους θα γίνει με σύμφωνη γνώμη των δανειστών.!!


Αντί να κρύβονται από τις δεσμεύσεις και μέτρα μέχρι το 2060 που αποδέχτηκαν και που είναι :
1.       Τη δέσμευση της κυβέρνησης για «διατηρησιμότητα και συνέχιση» των «μεταρρυθμίσεων» στο διηνεκές, δηλαδή των μνημονίων
2.      Τα αιματηρά «πλεονάσματα» 3,5% ως το 2023 και 2,2% ως το 2060(συνεχής σκληρή λιτότητα σε βάρος του εργαζόμενου λαού και βαρύτατη φορολογία, συνέχιση της φτωχοποίησης του ελληνικού λαού, η παραγωγική παρακμή) προκειμένου να επιτυγχάνονται τέτοιες πρωτοφανείς δημοσιονομικές επιδόσεις
3.      Τη νέα μείωση των συντάξεων από 1/1/2019
4.      Τη νέα μείωση του αφορολόγητου ορίου  το 2020
5.      Την ασφυκτική επιτροπεία της δημοσιονομικής πολιτικής στην Ελλάδα στον αιώνα τον άπαντα
6.      Την άρνηση διαγραφής του χρέους, έστω και ένα ευρώ και την (με κόστος) μεταχρονολόγηση  των δόσεων πληρωμής
7.      Την συμφωνία της κυβέρνησης ότι τα ετήσια ποσά αποπληρωμής του χρέους, μπορούν να φτάνουν και στο 15% ή και στο 20% του ΑΕΠ
8.     Τη λήψη της τελευταίας δόσης των 15 δις, εκ των οποίων 5,5 δις θα δοθούν άμεσα πίσω για το χρέος και τα υπόλοιπα 9,5 δις θα κρατηθούν στην άκρη για μελλοντικές πληρωμές του χρέους
9.      9.Τη δέσμευση της κυβέρνησης για την επιτάχυνση των πλειστηριασμών και τη μείωση των κόκκινων δανείων (η Ελλάδα μεταβάλλεται σε ένα απέραντο πεδίο ηλεκτρονικών πλειστηριασμών ρευστοποίησης τής ιδιωτικής-οικογενειακής και επαγγελματικής περιουσίας των Ελλήνων)
10.  Τη συμφωνία της κυβέρνησης για ολοκλήρωση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων(η Ελλάδα υποχρεώνεται να απαλλοτριώσει με ταχύτατες διαδικασίες όσες δημόσιες και κοινωνικές επιχειρήσεις και περιουσιακά στοιχεία του κράτους και των ΝΠΔΔ που απομένουν,
11.   Περικοπές επιδομάτων, μεγαλύτερη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, περικοπές επιδομάτων (η Ελλάδα δεσμεύεται να εμβαθύνει στις προηγούμενες κοινωνικές, ασφαλιστικές, εργασιακές “μεταρρυθμίσεις”)
12.  Μέχρι και το 2022, λοιπόν, τίποτα δε θ' αλλάξει ούτε στο τυπικό επίπεδο. Η τρόικα θα κάνει το κουμάντο φανερά. Επιβάλλεται  αυστηρή εποπτεία και δεσμεύσεις στην οικονομική πολιτική, διαψεύδοντας τις κούφιες προσδοκίες που καλλιεργεί η κυβέρνηση, για κοινωνικό μέρισμα, αντισταθμιστικά μέτρα, κά.
13.  Οτιδήποτε ξεχάστηκε να συμφωνηθεί ρητά στην συμφωνία και μπορεί να συμπληρωθεί άνετα εκ των υστέρων ως συμπληρωματικό μέτρο «μεταρρυθμίσεων», στο πλαίσιο του τριμηνιαίου ελέγχου της ενισχυμένης εποπτείας
14.  Γίνεται μια προκλητική αμφισβήτηση των αποφάσεων της ελληνικής δικαιοσύνης και της συγκάλυψης της πλαστογράφησης των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ (από Α.Γεωργίου), προκειμένου να διευκολυνθεί η ένταξη της χώρας στα Μνημόνια. Η υπερεθνική Επιτροπεία …«αναθέτει στα θεσμικά όργανα της ευρωζώνης να παρακολουθούν τις εξελίξεις σε αυτές τις υποθέσεις και τις υποστηρικτικές δράσεις των ελληνικών αρχών, συμπεριλαμβανομένων και των νομοθετικών δράσεων εάν χρειαστεί»… Δηλ. η χώρα αντιμετωπίζεται καθαρά ως προτεκτοράτο.!

15.   Το ΔΝΤ παραμένει ως επικεφαλής της τρόικας: «Η διοίκηση του ΔΝΤ χαιρέτισε την επιτυχημένη εφαρμογή του προγράμματος του ESM και την περαιτέρω συγκεκριμενοποίηση των μέτρων για το χρέος που δόθηκε σήμερα από τα κράτη-μέλη. Αν και δεν μπορεί πλέον να ενεργοποιηθεί η Stand-By Arrangement (SBA) του Ταμείου, το ΔΝΤ επιβεβαίωσε τη συνεχιζόμενη εμπλοκή του στην Ελλάδα στο πλαίσιο της μετά το πρόγραμμα παρακολούθησης μαζί με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς».
Με άλλα λόγια
 Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δήλωσε πίστη στη συνέχιση των πολιτικών εξαθλίωσης του ελληνικού λαού μέσω της επίτευξης των πρωτογενών πλεονασμάτων, υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία και δεσμεύτηκε ότι από το ξεπούλημα της τα κεφάλαια θα κατευθυνθούν για την αποπληρωμή των δανείων.
Οι αποφάσεις δεν εμπεριέχουν ούτε ένα ευρώ κούρεμα του χρέους, παρατείνεται το βασανιστήριο της χρεοδουλείας για τη χώρα και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής θα κοστίσει, τελικά, περισσότερο στον ελληνικό λαό, αφού θα πληρώσει συνολικά περισσότερους τόκους αποπληρωμής.
….έσφιξαν τη θηλιά γύρω από το λαιμό του ελληνικού λαού «επιμηκύνοντας» το σχοινί…
Και επιχαίρουν οι καταστροφείς αντί να κρύβονται

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

«Πύργος- Η χαμένη ταυτότητα μιας πόλης Του Χάρη Β. Μικελόπουλου


Πύργος- Η χαμένη ταυτότητα μιας πόλης   Του Χάρη Β. Μικελόπουλου



Ένα εξαιρετικό άρθρο, ενός ανθρώπου, ενός Πυργιώτη, που αγαπά  -τον Πύργο-, υπενθυμίζει και υπογραμμίζει  το παρελθόν της πόλη μας και που ρίχνει τροχιοδεικτικές σκέψεις για το μέλλον της  

και συνοδεύοντας εγώ αυτές να λέω: « ναι έχει μέλλον ο Πύργος, η πρωτεύουσα της Ηλείας» αρκεί  οι όμοιοι να συντονίσουν τα βήματα και τις θελήσεις τους και να μην αφήσουν τα αρπακτικά και τα λιγοτάρια να χει(η)ριστούν και υποθηκευόσουν τον μέλλον του Πύργου μας …
..ελπίζοντας στα μελλούμενα..


«...
Πύργος- Η χαμένη ταυτότητα μιας πόλης
Του Χάρη Β. Μικελόπουλου

Τι συμβαίνει άραγε σε αυτή την πόλη και οι περισσότεροι μιλούν απαξιωτικά γι’αυτήν;
Ντόπιοι και ξένοι; Μόνιμη επωδός ιδίως των κατοίκων της,αυτή η πόλη δεν έχει τίποτα! Τελικά αξίζει να προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο ή είμαστε χαμένοι από χέρι;

Η μια λύση είναι να μην κάνουμε τίποτα και να μοιρολογούμε για το ζαβό το ριζικό μας. Η άλλη είναι να προσπαθήσουμε. Όσοι μπορούν,όπως μπορούν και με ότι μπορούν.

Αν η προσπάθεια είναι από μια μειοψηφία δεν είναι πρόβλημα, από κάπου ξεκινά πάντα κάτι. Στη συνέχεια όλο και περισσότεροι θα μπουν στην διαδικασία να σκεφτούν ότι κάτι πρέπει να κάνουν και αυτοί για να βοηθήσουν.

Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και μάθουμε τι συνέβαινε, θα διαπιστώσουμε ότι στα δύσκολα τις περισσότερες φορές χρόνια ανάμεσα στα μετεπαναστατικά χρόνια του 1821 με την προσπάθεια για οργάνωση της πόλης που αριθμούσε ήδη χιλιάδες κατοίκους, στα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων, της Μικρασιατικής Καταστροφής αλλά και τοπικών όπως τα Σταφιδικά, φωτισμένοι δήμαρχοι αλλά και κάτοικοι έβαλαν τα θεμέλια για μια σύγχρονη πόλη.

Το παλαιό Δημαρχείο, ο Άγιος Νικόλαος, η Δημοτική Αγορά, το θέατρο Απόλλων, το Μανωλοπούλειο Νοσοκομείο, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός, έργα ύδρευσης, ηλεκτροδότησης της πόλης, αποχετευτικό, πράσινο κι από κει και πέρα πολλές προσπάθειες στον τομέα του πολιτισμού με φιλαρμονικές, ωδεία, θέατρα, κινηματογράφους, λέσχες, συλλόγους, εκδηλώσεις, έδειχναν την ανάγκη για καλυτέρευση της ποιότητας ζωής και της ανάδειξης της πόλης σε πραγματική πρωτεύουσα.
Τα χρόνια της πτώσης της σταφίδας, η Κατοχή, ο Εμφύλιος άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια στην πόλη.

Εκατοντάδες Πυργιώτες ακολούθησαν στην συνέχεια τον δρόμο προς την Αθήνα και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα καθώς και το εξωτερικό.Κάτι συνέβη και η πόλη παρότι διατηρούσε μια δυναμική αυτή άρχισε να φθίνει με γεωμετρική πρόοδο.

Σαν ένα πέπλο απογοήτευσης να απλώθηκε παντού.Στα χρόνια που ακολούθησαν χάθηκε ουσιαστικά η ταυτότητα της πόλης σε αντίθεση με άλλες που αναπτύσσονταν με ταχύτατους ρυθμούς και διατηρούσαν την ταυτότητά τους.

 Εμείς εδώ, δυστυχώς αφήσαμε ευκαιρίες και δυνατότητες να πάνε χαμένες.Είναι γνωστά αυτά, ούτε δρόμοι, ούτε λιμάνια, τρένα, αεροδρόμια, πανεπιστημιακές σχολές, βιομηχανίες κτλ.

Μαζί και η απαξίωση πολιτικών και πολιτικής, παραγόντων και πολιτικάντηδων που μοίραζαν καθρεφτάκια στους ιθαγενείς.  Έτσι συνηθίζεις στο «τέρας» για να δανειστώ την φράση του Χατζιδάκι.
Συνηθίζεις στο τίποτα, στην εσωστρέφεια, στον ωχαδερφισμό και την υποτέλεια, στην μίζερη καθημερινότητα. Και κατηγορείς, σιχτιρίζεις, αγανακτείς αλλά δεν αλλάζει κάτι.
Είναι ένας μονόλογος με τον εαυτό μας και μόνο.

Μένουμε λοιπόν σε αυτό;
Θα μπορούσαμε; ναι…
Κι όμως κάτι υπάρχει ακόμα ζωντανό.
Οι άνθρωποι που ούτε θέλουν να ξεχάσουν την ιστορία αυτής της πόλης κι ούτε θέλουν να την αφήσουν στο έλεος Θεού και ανθρώπων, αυτών που δεν έχουν προσφέρει τίποτα και ποτέ.
Υπάρχουν επιχειρήσεις που κάνουν μεγάλες προσπάθειες, υπάρχουν φορείς που δραστηριοποιούνται, υπάρχουν σύλλογοι που προσπαθούν, άνθρωποι που προάγουν τον πολιτισμό, βασικό και κυρίαρχο στοιχείο για την ανάπτυξη μιας πόλης.
Κοιτάξτε γύρω σας και θα τους βρείτε έναν έναν.
Μέγα έλλειμμα βέβαια αυτής της πόλης, η σύμπνοια.
Ίσως είναι η κατάρα που μας κατατρέχει.
Μέγα θέμα, να υπάρξει επιτέλους αυτό το κάτι που θα διώξει αυτή την κατάρα. Κι αυτό είμαστε εμείς. Οι κάτοικοι του Πύργου που δίνουμε οξυγόνο και αίμα στο κύτταρο που λέγεται πόλη.
Χωρίς εμάς η πόλη είναι νεκρή.
Εμείς την δημιουργούμε καθημερινά κι εμείς την πεθαίνουμε.
Έχουμε ξεχάσει τι είμαστε, από που ερχόμαστε και τι ονειρευόμαστε γι’αυτόν τον τόπο.
Μείναμε απαθείς για χρόνια, αποδεχόμενοι την απάθεια και την έλλειψη οράματος από αυτούς που κατά καιρούς πήραν την τύχη της πόλης στα χέρια τους.
Δεν φταίνε, τόσα μπορούσαν να κάνουν τόσα έκαναν.
Εμείς τους επιλέξαμε, αυτό μας άφησαν.
Δεν υπάρχει στα λόγια μου η πλήρης απαξίωση, έχουν γίνει πράγματα.
Μα έχουν γίνει τόσο αργά, με τόση ταλαιπωρία, με ρυθμό χελώνας που αναρωτιόμαστε ακόμα κι εμείς οι νεότεροι αν κάποια που προαναγγέλλοντας θα προλάβουμε να τα δούμε κάποια στιγμή.

Και τι γίνεται τώρα;
Τώρα είναι η ώρα να υπάρξει ανάταξη.
Να υπάρξει πίεση προς κάθε κατεύθυνση.
Να υπάρξει το πιο βασικό, θέληση και διάθεση. Αν αφήσουμε κι άλλο την πόλη έτσι, σίγουρα θα μας γυρίσει μια και καλή την πλάτη.
Χρειάζεται η έκδοση νέας ταυτότητας, με επαναβεβαίωση των στοιχείων της, με σφραγίδα και υπογραφή. Χρειάζονται άνθρωποι να κινήσουν τα νήματα,να δράσουν, να παλέψουν.
Αν πίσω από κάθε κίνηση υπάρχει καιροσκοπισμός και παράλληλα καχυποψία, το παιχνίδι είναι χαμένο. Αν αληθινά πιστεύουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, τότε μόνο χαμένοι δεν θα βγούμε.
Ταυτότητα πρώτα απ’ολα.
Τι είναι αυτή η πόλη,ποιοί την δημιούργησαν,ποιοί την τίμησαν και την τιμούν. Πρόσωπα, πράγματα, ιστορία, εικόνες, γραπτά, κτίρια, τόποι, γειτονιές.

Εδώ γεννήθηκε ο Τάκης Δόξας, εδώ έζησε ο Τάκης Σινόπουλος, εδώ μεγάλωσε ο Παύλος Μάτεσις.
Σ’αυτό το σπίτι έζησε ο Σάκης Καράγιωργας,ο Γιώργης Παυλόπουλος,ο Μίκης Θεοδωράκης, η Μαίρη Λίντα,ο Κώστας Καζάκος,ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος.
Εδώ υπήρξαν οι Αυγερινοί, οι Στεφανόπουλοι, οι Γόντικες. Εδώ δούλευε ο Γιάννης Λάτσης. Εδώ ήταν η τράπεζα Καραβασίλη.
Εδώ η Οινοποιητική.Αυτό είναι το Επαρχείο, εδώ ήταν ο Πύργος του Τσερνωτά,από αυτόν πήρε το όνομά της η πόλη. Εδώ το πρώτο τρένο της επαρχιακής Ελλάδας.
Εδώ το θέατρο.
Από εδώ μίλησε ο Βενιζέλος, από εδώ ο Βελουχιώτης.
Εδώ πέρασε ο Μακάριος, εδώ οι βασιλείς, εδώ η εθνική αντίσταση.
Εδώ ο Τσίλλερ δημιούργησε, η Δημοτική Αγορά,ο Άγιος Αθανάσιος, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός, έργα του.
Εδώ η σταφίδα.
Εδώ οι βιομηχανίες. Άλευρα, ζυμαρικά, τσιγάρα, μηχανήματα, πάγος. Εδώ οι ιστορικές εφημερίδες.
Εδώ ο Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, ο Θεόδωρος Ξύδης,ο Κωνσταντίνος Χριστόπουλος, ο Διονύσιος Κόκκινος.Η δημόσια βιβλιοθήκη, το φεστιβάλ κινηματογράφου, οι θεατρικές ομάδες, το Λύκειο Ελληνίδων,η φιλαρμονική,οι σύλλογοι, τα ωδεία, οι σχολές χορού, έκφρασης.

Που είναι όλα αυτά;
Ποιός τα γνωρίζει και που τα βλέπει;
Που είναι η ιστορία της πόλης;
Θαμμένη και κρυμμένη σε συρτάρια, τοίχους και στενά μυαλά. Αρχίζουμε με το παρελθόν,το φέρνουμε στο παρόν και δημιουργούμε το μέλλον.
Τιμή στους ανθρώπους που έζησαν εδώ, ανάδειξη των προσωπικοτήτων τους και του έργου τους.
Όχι σε ομιλίες και βραβεύσεις.
Σε χώρους μόνιμους, έκθεση διαρκής και αέναη.

Αυτοί είμαστε κυρίες και κύριοι θα λέμε σε ξένους, έλληνες και μη.
Αυτή είναι η πόλη μας.

Αυτοί είμαστε οι Πυργιώτες.
Και προχωράμε για κάτι καλύτερο.
Να διώξουμε την μαυρίλα που έχει καλύψει την πόλη.
Να διώξουμε κυριολεκτικά το σκοτάδι τις νύχτες.
Να φωτίσουμε τα νεοκλασικά, τις εκκλησίες, το δημαρχείο, το μουσείο, τα δημόσια κτίρια, τους δρόμους.
Να πρασινίσουμε το Επαρχείο, κι άλλο κι άλλο κι άλλο.Κι όλη την πόλη.
Κανείς δεν θα ενδιαφερθεί να έρθει εδώ όταν δεν έχουμε βάλει τις βάσεις και δεν έχουμε όλοι προσφέρει.

Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικοί και πολιτικάντηδες.
Δεν με απασχολούν οι τίτλοι που φέρουν.
Με απασχολεί ο άνθρωπος και η δυναμική του.
Τι κατηγορούμε καθημερινά;
Την πόλη και τους ανθρώπους της… μα εμείς είμαστε αυτοί, ποιόν κατηγορούμε, κάποιους άλλους, αόρατους;
Με μια ματιά στον καθρέφτη, μας βλέπουμε, και κάθε μέρα, στους δρόμους η πόλη έχει στήσει καθρέφτες και μας βάζει να κοιταζόμαστε.
Τι βλέπουμε άραγε; Ιδού το ερώτημα!


ΥΓ. Ο πατέρας μου ο Βάσος Μικελόπουλος έκανε μια προσπάθεια για χρόνια να κρατήσει τις εικόνες από την πόλη που γεννήθηκε στα 1930 και ζει μέχρι σήμερα για να τα αποτυπώσει στο χαρτί. Συγκέντρωσε εκατοντάδες φωτογραφίες, έγραφε για πάνω απο δέκα χρόνια, σε μεγάλη ηλικία παραδόξως, όμως το θεωρούσε χρέος του προς την πόλη να αφήσει κάτι. Αν είναι το έργο του καλό ή κακό, τέλειο ή μέτριο δεν τον νοιάζει. Σημασία είχε για εκείνον να αφήσει αυτό για τον Πύργο και τους συμπολίτες του. Τίποτα παραπάνω. Από την πλευρά μου θα προσπαθήσω να δημιουργήσω ένα εκθεσιακό-μουσειακό χώρο κινηματογράφου και θεάτρου με όλο το υλικό που υπάρχει στα χέρια μου από τότε που το REX λειτούργησε ως κινηματογράφος στα 1943 εν μέσω γερμανικής κατοχής. Το θεωρώ επίσης χρέος μου να δώσω κάτι στην πόλη. Και μια προτροπή. Ανοίξτε τα συρτάρια σας, βρείτε ότι έχετε, κρατήστε τα, είναι ζωντανά κομμάτια αυτού του τόπου. Θα χρειαστούν σίγουρα μια μέρα. Κι εύχομαι η μέρα αυτή να μην αργήσει.

..»

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

"Εάν μη έλπηται, ανέλπιστον ουκ εξευρήσει"


"Εάν μη έλπηται, ανέλπιστον ουκ εξευρήσει"


  
Εμείς γι' αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μάς πάει.
Δεν μας ρωτάει καν, αδιαφορεί για τη θέλησή μας.

Όσο και αν οι ουτοπίες ανήγγελλαν κατά καιρούς την αλλαγή της κοινωνίας, την εξάλειψη του πόνου και της πείνας, της αδικίας, της ανασφάλειας, του φόβου, των ασθενειών και ακόμη του θανάτου, όσο κι αν είχαν ως προτεραιότητα την εκπλήρωση της λαχτάρας και της επιθυμίας ή της αρμονικής συμβίωσης, η πραγματικότητα παρέμενε αγέρωχα αυτεξούσια, μάλλον κινιόταν πάντα όχι από τον απόηχο των ουτοπιών, παρά από τη διαστρέβλωση που προκαλούσε σε αυτήν η ετερογονία των σκοπών, αυτός ο χαοτικός μεν, υπαρκτός δε μηχανισμός.

Εμείς γι' αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μάς πάει.
Δεν μας ρωτάει καν, αδιαφορεί για τη θέλησή μας.

H εξουσία έχει κάτι τζιμάνια στη δούλεψή της που εργάζονται πυρετωδώς, με τη βοήθεια του εξουσιαστικού πλέγματος, να της κάνουν όλα τα χατίρια, ήγουν λακέδες της, τα πρωτοπαλίκαρα του δόλου της κολακείας, του ραγιαδισμού, της διαφθοράς.
Ξέρω, ξενίζει η λέξη ραγιάς. Θυμίζει υποταγή, δουλεία, απώλεια ελευθερίας – αξιοπρέπειας – ανεξαρτησίας.
Προτάσσει τον κατακτητή που μ' έναν βούρδουλα στο χέρι επιβάλλει την εργασία και την τάξη στους υποταγμένους. Δυσάρεστο συναίσθημα για τους τελευταίους τούτη η ζωή, ανυπόφορο.

Μόνη λύση φαίνεται η εξέγερση.
Αλλά πώς να εξεγερθείς όταν είσαι διάσπαρτος και πένης;
Κάνεις μια-δυο ερευνητικές συναντήσεις με τους ομοίους και τελικά συναποφασίζετε ότι δεν είναι καιροί για εξεγέρσεις.

……καλύτερα να ανεχτείτε τη σκλαβιά και να προσπαθήσετε με την κουλτούρα σας και την οικονομία σας να αλώσετε τον πορθητή….

Υπάρχουν και μερικοί λοξίες που δεν συμφωνούν ..
… ξεσηκώνονται σε ανώριμες συνθήκες και η στάση τους πνίγεται στο αίμα.
Και όχι μόνο αυτό, τα όποια προνόμια είχαν κατακτήσει με τη δουλική τους συμπεριφορά αφαιρούνται από τον κατακτητή, ο οποίος ξανασκληραίνει την πολιτική του.
Τα πράγματα γίνονται χειρότερα.
 Άρα, μια τρύπα στο νερό η εξέγερση.
 Τους τα 'λεγαν οι συνετοί αλλά πού να ακούσουν οι λοξίες.

Ο θυμός υπερίσχυε της λογικής τους και τους πήρε και το κεφάλι.
 Φρίκη.
 Βγαίνουν από τα ρούχα τους οι ορθολογιστές.
Ακούς εκεί, να ακολουθούμε τα χνάρια της Μήδειας που θεωρούσε τον θυμό της ανώτερο από τη λογική της και παρότι το γνώριζε πολύ καλά γιατί το διαλαλούσε (θυμός κρείσσων των εμών βουλευμάτων, ὅσπερ μεγίστων αἴτιος κακῶν βροτοῖς/ όμως πιο δυνατό από τη λογική μου είναι το μένος της ψυχής, αυτό που ευθύνεται για των ανθρώπων τα δεινά τα πιο μεγάλα.), εντούτοις λειτούργησε υπό την επήρεια του θυμού και διέπραξε το ειδεχθές έγκλημά της (καὶ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά).
 Ξανά φρίκη.

Αλλά, για σιγά.
 Πότε απελευθερώθηκε ένας λαός έχοντας ως πρόταγμα τον ορθό λόγο;
Στους αγώνες εθνικής ανεξαρτησίας, ποτέ.
 Κάποιοι παλαβοί (Παπαφλέσσας, Αρης Βελουχιώτης, λίγοι στο Πολυτεχνείο) ξεκίνησαν κι όπου βγει.
Να που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βγήκε στην ελευθερία, κόντρα στην άρνηση των συνετών.

Η σύνεση, βέβαια, δεν οβελίζει τον θυμό από την ανθρώπινη ύπαρξη.
Εκείνο που τον οβελίζει είναι η δειλία και ο εθισμός στο να διοικείσαι από άλλους, μέτριους και ξένους, παραδείγματος χάριν, ή κακούς και εθελόδουλους.

Άλλο η ουτοπία και άλλο η εξέγερση, τελείως άλλο η επανάσταση.
Να, όμως, που η κοινωνία μπορεί σήμερα να γεννήσει μια ουτοπία-πραγματικότητα, όχι ιδανική, να εκδιώξει, απλώς, από την εξουσία αυτούς που επέβαλαν την πραγματικότητα της εξουσίας, πετάγοντας στον Καιάδα κάθε τι κοινωνικό.
Ερείπια, αξιών, θεσμών, δομών αλλά πάνω από όλα ανθρώπινων ζωών σωρεύονται μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα.

Πώς γίνεται η εκδίωξη;
Ψηφίζοντας διαφορετικό κόμμα, θα πουν οι εχέφρονες, οι συνετοί.
Ναι.
 Εάν μη έλπηται, ανέλπιστον ουκ εξευρήσει (μτφρ: αν δεν ελπίζεις το ανέλπιστο, δεν θα το βρεις.).
Καλά ακούγεται πάντως αυτό με την ψήφο. Θα φύγει ο ένας, μαζί κι η πραγματικότητά του, θα 'ρθει ο άλλος, με ποια καινούργια πραγματικότητα όμως;
Πότε θα προλάβει να τη γεννήσει, να την νταντέψει, να τη μεγαλώσει, να μας την παρουσιάσει;
Αποστροφή και θλίψη.
Αλλά κι ελπίδα και κουράγιο και σθένος.

Να βγούμε έξω από το δόκανο της αυτοϋποτίμησης, της ενοχής, του ευνουχισμού όπου μας έχουν ρίξει, να σταθούμε στα πόδια μας, να τολμήσουμε να σηκώσουμε κεφάλι.

Υπάρχει μια συλλογική συγκρατημένη δύναμη, μια αξιοπρέπεια μπροστά στα δύσκολα, γιατί και η παραμικρή αληθινή αλλαγή θα είναι δύσκολη, και αυτή η δυσκολία είναι ωστόσο το βασικό κεφάλαιο που διαθέτουμε για να ξεφύγουμε από τα μνημόνια, τα δάνεια και τους δανειστές που ζητούν από μας αυτό που ζητάει και ο τοκογλύφος Σάιλοκ από τον άτυχο «δανειολήπτη» Αντώνιο στον «Εμπορο της Βενετίας» του Σέξπιρ.

 Ο,τι ελπίδα έχουμε είναι πως ο κόσμος αυτός που πατήθηκε στον λαιμό, στο οικονομικό -αλλά όχι μόνο- επίπεδο, θα μετατρέψει το τραύμα που τον έχει βγάλει εκτός ορίων σε δύναμη αντίστασης.
Και ότι κανείς δεν θα κάνει το λάθος να πιστέψει πως η δύναμη αυτή είναι ιδιοκτησία του.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Ψίθυροι και κραυγές Ιουνίου ( της Ελλάδας και της Ηλείας…)


Ψίθυροι και κραυγές Ιουνίου ( της Ελλάδας και της Ηλείας…)     



Στη ζεστή ησυχία ή στην ήσυχη ζέστη του επελθόντος Ιουνίου μετά από πολύ, πολύ καιρό, φανερώνονται αίφνης πράματα και θάματα, όλα εκείνα που υπονομεύουν την καθεστηκυία τάξη και κλονίζουν τις μικρομέγαλες βεβαιότητες.
Τίκτεται το επερχόμενο πρώτο του καλοκαιριού Σαββατόβραδο- ώρες ανάπαυλας και αμηχανίας.
Επέρχονται..σχέσεις έρωτα,  συμπάθειας και αλληλεγγύης που προεικονίζουν τη συνύπαρξη.

Θα τα καταφέρουμε, παρά τις αντίξοες, δυσχερείς οικονομικές συνθήκες, να μη χάσουμε τον ενθουσιασμό, αυτόν που εμψυχώνει τη δύναμη αλλά και την έμπνευση για τη δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος.

 Μπορεί να συντριβεί η απάθεια, να ταρακουνηθεί η αδράνεια, να πολλαπλασιαστούν τα ερωτικά σκιρτήματα;
Ο Ιούνιος απαντά αβίαστα «ναι», αλλά σε μια δική του γλώσσα, που πρέπει να μάθουμε να ακούμε ώστε να επικοινωνήσουμε κάποια κρίσιμη, κοντινή στιγμή.
 …άλλωστε ο Ιούνιος είναι ο πηγαιμός, το πρώτο βήμα του καλοκαιρού…

Η γλώσσα του Ιουνίου είναι βαθιά εσωτερική, αλλά και παιχνιδιάρα,  εισάγει στην ανεμελιά του θέρους, υποβοηθά τη σχόλη, αγγίζει τα νεύρα της όρχησης, αντιδρά στην κατήφεια και την παραίτηση από τη δίνη της ζωής, κραυγάζει ότι είμαστε ένα με το τυχαίο, χωρίς, όμως, να μας εξηγεί τι είναι αυτό το τυχαίο: ετερόνομο, αυτεξούσιο, τι;

Τεντώνουν τα μέλη τους οι ηλικιωμένοι στις  αυλές και στα μπαλκόνια, δροσίζουν τα χείλη τους με λίγο νερό, ο χειμωνιάτικος ρουχισμός δεν τους βαρύνει πια.
Οι άνθρωποι περπατάνε αργά, μουδιασμένα αλλά σταθερά.
Συνωθούνται στις πλατείες και στις παιδικές χαρές(όπου υπάρχουν …γιατί στον τόπο μας… ) , κρατώντας ένα παγωτό, κουβαλώντας αγόγγυστα τη συνείδησή τους…
Παιδικές κραυγούλες σχίζουν τη ζέστη σαν να είναι η γραμματική της γλώσσας του Ιουνίου.
Ακολουθούν οι αναστεναγμοί της ασφάλτου, των γονιών και των λίγων δέντρων των πόλεων και των χωριών(!!!!),  η αγωνία των εξετάσεων .
 Μες στην πραγματικότητα πάντα επικρατεί ένα υπόλοιπο που κυοφορεί αινίγματα προκαλώντας τον στοχασμό.

Συνειρμοί συντελούνται κατά τους κάθε είδους  περιπάτους.
Ακανόνιστα και αμετάφραστα φαντάζουν τα σώματα που βαδίζουν, σαν να ισορροπούν λόγω αύρας Ιουνίου και μόνο.

Ο Ιούνιος αυτοανακοινώνεται,
φανερώνεται στα δρομάκια του Πύργου, της Αμαλιάδας, στις ακτές της Ηλείας,  στην Ολυμπία, στον Επικούριο, στο Κάστρο, στις  πλατείες, παιγνιδίζει με τα ποτάμια τον Αλφειό, τον Πηνειό, τη Νέδα,
ιαίνεται θερμαινόμενος  και χαίρεται στον Καϊάφα,
(μας) καλεί στην δροσιά της θάλασσας
 απελευθερώνοντας διάθεση, ενέργεια και πλούσιο, άφθονο χιούμορ.
Τα δέρματα ριγούν,  αναπολούν, αναπνέουν διαφορετικά, διώχνοντας τη σκληρότητά τους, εγκαταλείποντας την ακινησία τους.

Ο Ιούνιος μας ψιθυρίζει με κάθε τρόπο να παραμείνουμε υγιείς, να επέλθουμε στον ίδιο και στους δύο μήνες που τον ακολουθούν με αυτοπεποίθηση, με δύναμη.

Μας λέει κάπως να πάρουμε γερές ανάσες για να αντιμετωπίσουμε τις ριπές που «ελευθερώνει» το υποταγμένο σε μερικούς ισχυρούς -σε μερικούς (!)- πολιτικό σύστημα.

Ιούνιος σήμερα και οι  κραυγές του (μας) …

Σήμερα που  γίνεται γενοκτονία. Γενιές ανθρώπων ζουν είτε μακριά από τη χώρα είτε χωρίς προοπτική στο εσωτερικό.
Σήμερα που γεμίζουν το λαό με ψέματα, κλέβουν το βιός αυτών που δουλεύουν και των πιο αδύναμων και γεμίζουν το λογαριασμό τους στην τράπεζα με χιλιάρικα.
Σήμερα που  ζούμε με την ίδια ανασφάλεια σε ατομικό, εργασιακό και κοινωνικό επίπεδο και με λιγότερα λεφτά.
Σήμερα που δεχόμεθα  νόμιμη βία ενός ανάλγητου κράτους.

Που σήμερα όπως πάντα και συνεχώς τον τόπο μας, την Ηλεία,  που ζητωκραυγάζει το Καλοκαίρι, που είναι ο Ιούνιος, ο Ιούλιος , ο Αύγουστος,  οι διαχειριστές των τυχών του τόπου μας τον έχουν μετατρέψει σε συνεχή Χειμώνα.

 Που πάντα σήμερα όπως και συνεχώς τον τόπο μας, την Ηλεία,  τα αρπακτικά, οι ανίκανοι, οι οικονομισάριοι, τα κουστούμια και οι γραβάτες, οι πολιτικοί καρνάβαλοι, οι εξουσιαστικοί μασκαράδες  την οδήγησαν στην εποχή των παγετώνων. Της οπισθοδρόμησης και της παραρτηματοποίσης σε όμορους νομούς.
Που πάντα σήμερα όπως και συνεχώς τον τόπο μας, την Ηλεία, την κατάντησαν σε παρία της Ελλάδας, χωρίς  δρόμους, Σχολές ΑΕΙ-ΤΕΙ ( και αυτές που υπάρχουν θα κλείσουν..), χωρίς αεροδρόμιο, Σιδηρόδρομο, το αρδευτικό δίκτυο σε εγκατάλειψη, την  Αμαλιάδα και τον Κάμπος να υδρεύεται με ακατάλληλο νερό  από το φράγμα του Πηνειού (και το διυλιστήριο να μην λειτουργεί ),  τα σκουπίδια της Ηλείας(που είναι παντού) να  θάβονται με τεράστιο οικονομικό κόστος  στην χωματερή/ ΧΥΤΥ Τριανταφυλλιάς,  ο Πύργος να μετατρέπεται σε ένα τίποτα, σε μια μίζερη και άθλια πόλη , η Αρχαία Ολυμπία να παραμένει αναξιοποίητη και υποβαθμισμένη, ετοιμάζονται να καταστρέψουν το Κατάκολο και την κρουαζιέρα( δια των γεωτρήσεων), πουλούν τον τόπο, μας πουλούν….   και όσα τόσα άλλα…

Που σήμερα όπως πάντα και συνεχώς τον τόπο μας, την Ηλεία,    να κυριαρχεί η λαμογιά, η ανικανότητα, το τσέπωμα του δημόσιου χρήματος, οι εκβιασμοί, η αναποτελεσματικότητα..
Που πάντα και συνεχώς τον τόπο μας, την Ηλεία, να παίζουν «παιγνίδι» οι ίδιο και οι ίδιο …
Και να δεν έγινα κατανοητός  το όνομα τους  είναι τα ..επώνυμα των επωνύμων παραγόντων ( των γελοίων δηλαδή)  και συμπεριλαμβάνει το σύνολο ( με ελάχιστες εξαιρέσεις..)  των πολιτικών της Ηλείας  (βουλευτών, Δημάρχων, Νομαρχών, Περιφερειάρχη, Προέδρων, Διοικητών, Κομμάτων, Υποψηφίων,  Αντιδημάρχων, Αντιπεριφερειαρχών, Συμβούλων, συμπολιτεύσεων και αντιπολιτεύσεων και των συνδικαλιστικών και συνεταιριστικών οργανώσεων και των  εκδοτών που μετέτρεψαν την ενημέρωση  σε όργανο εξυπηρέτησης ιδίων (και μόνο) συμφερόντων.. . με πρωταθλητή του αθλήματος  τον ολιγόμυαλο, ναρκισσιστή  (πάντα ήθελε να γίνει παράγοντας ο ελάχιστος)  κακομοίρη  που έχει καταστρέψει την κρουαζιέρα και έχει  στραγγίσει το ταμείο …

 Δεν νομίζω να έχουν υπάρξει σε άλλη περιοχή πλην της Ηλείας  ποτέ τόσο πολλοί, ταυτόχρονα, γελοίοι, θλιβεροί και επικίνδυνοι για τον τόπο μας από αυτούς που χειρίστηκαν διαχρονικά τις τύχες της Ηλείας, του Πύργου,της Αμαλιάδας  κλπ..

Αρχές επικοινωνιακής (αλλά και ανθρώπινης) ευπρέπειας δεν επιτρέπουν να τους αποδοθούν άλλοι βαρύτεροι χαρακτηρισμοί. Τόση χυδαιότητα πια, τόσος εξευτελισμός της πολιτικής, τέτοια περιφρόνηση προς την κοινωνία 


Άνθρωποι που θα 'πρεπε να ντρέπονται για την πολιτική τους, να λογοδοτούν για τα πεπραγμένα τους, εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται «σωτήρες της χώρας»  και της Ηλείας και να γίνονται πιστευτοί από τους  Έλληνες, από του Ηλείους…

Αυτοί που είναι εναντίον μας.
Για αυτό το οποίο είμαστε κι εμείς συνυπεύθυνοι.
 Και μόνο εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε.

 Να ακούσουμε τουλάχιστον τον ψίθυρο του Ιουνίου….μπορούμε.
Δεν είναι δύσκολο να μάθουμε τη γλώσσα του, αρκεί ν' ακολουθήσουμε τον δρόμο που ανοίγουν τα παιχνίδια των παιδιών, να γίνουμε παιγνιώδεις, όχι βλάσφημοι.

Με νύχια και με δόντια να προστατεύσουμε ό,τι μας διασώζει ως κοινωνία ανά τους αιώνες.

Μην αρχίσουμε τώρα να αναρωτιόμαστε -βλακωδώς- τι είναι αυτά που διαφυλάσσουν την ακεραιότητα της κοινωνίας ή έστω τα θεμελιώδη συστατικά της.
 Ας αναφέρω ένα τελοσπάντων κι αυτό δεν είναι παρά η γλώσσα, όχι η γλώσσα τού ανακοινώνειν αλλά η γλώσσα τού επικοινωνείν.
Εάν μάθουμε να επικοινωνούμε -αυτή είναι τελικά η γλώσσα του Ιουνίου- οι άνθρωποι της εξουσίας θα πάψουν να κάθονται αναπαυτικά στις καρέκλες τους, και θα πανικοβάλλονται.
Όσο μεγαλύτερη η επικοινωνία τόσο εντονότερος ο πανικός τους, τόσο γρηγορότερα θα γκρεμοτσακιστούν.

Να  γινόμαστε αλλιώτικοι, πιο ελεύθεροι και πιο ανθρώπινοι.

Δεν πιστεύω  πως έχει χαθεί η αξιοπρέπεια μας και  το  φιλότιμο ερωτεύθηκε την ανυπαρξία και τον τρόμο της ασφάλειας και της καθημερινότητας.

Μπορεί να βράζουμε μέσα μας, αλλά η θερμοκρασία δεν είναι αρκετή ώστε να επιφέρει την τήξη των αλυσίδων μας.
Μπορεί όλα να είναι στραβά, χωρίς φως ελπίδας.
Μπορεί αυτή να 'ναι η τάξη των πραγμάτων, αλλά δεν έχουν χαθεί όλα.
Μπορεί να βιώνουμε μια τραγωδία, αλλά τα πανηγύρια δεν έχουν εξοριστεί από τη συνείδησή μας.

Ο χώρος του χορού μάς λείπει, μόνο, διότι ορχηστές είμαστε όλοι.
..και  μάς λείπει η σκέψη (να μην την ξαναπατήσουμε..) η σωστή πολιτική επιλογή και  οι αγώνες 

Τα καλοκαίρια είναι μπροστά μας( και μέσα μας  ?)…
Καλό μήνα και καλά καλοκαίρια …

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Κενό 16 … Προς: Κουμουνδούρου !


Κενό 16 Προς: Κουμουνδούρου !


Τώρα ήρθε πια η ώρα να υποστείλετε και τα λάβαρα! Δεν έχουν σχέση με τον τιμημένο αγώνα της Αριστεράς. Αυτό το κόκκινο είναι αίμα αγωνιστών… Το μολύνετε και ασεβείτε βεβηλώνετε την μνήμη τους.

Παραμερίστε λοιπόν. Το απαιτούν οι νεκροί της Καισαριανής και των κολαστήριων. Αυτοί θυσιάστηκαν για ένα ΟΧΙ. Ορθώσανε το μπόι τους σε ντόπιους και ξένους φασισμούς. Άφησαν μια πολιτική διαθήκη στο Έθνος και στην Αριστερά… Έφυγαν με το κεφάλι ψηλά υπερασπιζόμενοι την τιμή της πατρίδας και της Αριστεράς αλλά και το ισχυρό δικαίωμα ενός λαού να αγωνίζεται περήφανος ακόμα κι όταν ηττάται.

Παραμερίστε λοιπόν. Κουμπώστε τα πουκάμισα και βάλτε γραβάτες. Φορέστε ημίψηλο και φράκο. Γιατί δεν είστε παρά θλιβεροί Φραγκολεβαντίνοι! Δεν έχετε σχέση πια με τον Λαό. Ή μάλλον η σχέση σας δεν διαφέρει από την Νέα Δημοκρατία… Αποτελείτε συνέχειά της. Με μια διαφορά: Εκείνοι γνωρίζουν από πρώτο χέρι το… αντικείμενο. Εσείς είστε το… αντίγραφο.

Αφήστε τις αναφορές στην Αριστερά.
Έχετε από μακρόν απωλέσει κάθε έξωθεν καλή μαρτυρία. Διαγράψτε τα συνθήματα-δάνεια της…
Είστε στο πλευρό πλέον εκείνων που αποκαλούσατε δολοφόνους των λαών. Είστε στο ίδιο συνδικάτο με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Έχετε χωρίς αιδώ προσχωρήσει στο στρατόπεδο των Τραπεζών.

ΔΕΝ νομιμοποιείστε πλέον να συμμετέχετε στην πορεία του Πολυτεχνείου. Αυτός ο νεότερος ξεσηκωμός στην Ιστορία της πατρίδας είχε Ιδανικά κι είχε και νεκρούς. Περιέκλειε την ελπίδα για ένα καλλίτερο μέλλον κι όχι για έναν κατήφορο. Αυτόν δικαιωματικά και διαχρονικά τον αφήναμε στην Δεξιά.

Μαζέψτε λοιπόν ό,τι απέμεινε από την τιμή της Αριστεράς και αποχωρίστε. Αφήσατε πίσω σας ανέστιους πένητες κι απελπισμένους. Και νεκρούς. Προ πάντων αφήσατε λαό και πατρίδα δίχως ΤΙΜΗ. Κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο για έναν Αριστερό! Γιατί η δική μας Αριστερά είχε σε ύψιστο αξιακό κώδικα την τιμή!

Το ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ της πολιτικής αγυρτείας έφτασε στα 3,5 δισ. και επαίρεστε! 
Σαν δεν ντρέπεστε!
 Δεν παραδέχεστε καν ότι αυτό είναι το πλεονάζον αίμα του ελληνικού λαού. Δεν φτάνουν στ’ αυτιά σας οι οιμωγές των απελπισμένων;
 Δεν σας συγκινούν οι εκκλήσεις των καθημαγμένων που έχαναν το σπίτι τους εν μια νυκτί; 
Δεν  φτάνουν σέ σας οι διαμαρτυρίες όσων στενάζουν κάτω από την μπότα της Εφορίας. 
Αδιαφορείτε στις ξέπνοες κραυγές των γερόντων που τους έχετε αφαιμάξει το βιός.

Πανηγυρίζετε για το πλεόνασμα που αποτελεί παρά κεφαλικό φόρο χειρότερο από εκείνο που επέβαλαν οι Τούρκοι και οι κοτζαμπάσηδες… 
Το επιβάλατε νύκτωρ με διατάγματα οριακής πλειοψηφίας. 
Όπως περάσατε διατάγματα για τις συντάξεις για τα εργασιακά, για την διάλυση των Ταμείων. 
Έχετε μεγάλα πλεονάσματα από το αίμα και τον λαού. 
Κι είστε στιγματισμένοι από τον αφορισμό των αγωνιστών.

Και με περίσσιο θράσος ρωτάτε: Τι μπορούσαμε να κάμουμε;

Να ΜΗΝ ΚΑΝΑΤΕ. Να τι θα μπορέσατε!

Τώρα πια ο λαός θα σας ζητήσει τον λόγο για όσα ΔΕΝ ΚΑΜΑΤΕ. 
Για όσα  κάματε είναι πλέον αργά να επανορθώσετε. Οι ζωές δεν γυρίζουν πίσω. 
Προ πάντων η τιμή της Αριστεράς δεν μπορεί πλέον ν’ απαιτεί τίποτα από εσάς. Την έχετε αφήσει κουρέλι σε κάποια θρανία στην Γκράβα.

Και καλά θα είναι στο τέλος για να σας υπενθυμίσει κάποιος που θήτευσε στα πεζοδρόμια της ανάγκης και όχι σε μια γιαλαντζί ξεθωριασμένης-ροζέ Αριστεράς ότι: Ο τόπος είναι πλέον ένας κρατήρας που βγάζει καπνό λίγο πριν την έκρηξη. Κι ότι μεγάλοι διανοητές από τον Μακιαβέλλι ως τον Μαρξ και τον Ένγκελς υποστήριξαν πως η βία είναι μαμή της Ιστορίας.
Άρης Σκιαδόπουλος

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Περιθωριακοί, αβόλευτοι και βολεμένοι (στην Ηλεία και αλλού..)


Περιθωριακοί, αβόλευτοι και βολεμένοι (στην Ηλεία και αλλού..)


…με αφορμή μια συζήτηση στην … κουίντα… προσκεκλημένος .. συζητητής και διαφωνών ….

Κάποιοι που μπαίνουν στο περιθώριο των κοινωνικών σχέσεων συνήθως το πράττουν συνειδητά.
Είναι λίγοι μεν, αποφασισμένοι δε να μη συμμετέχουν στο πανηγύρι και στις καρναβαλικές (καραγκιοζιλίκια)  υποστάσεις των πολιτικών ζυμώσεων (τι έννοιες…).
Κλείνουν τ’ αυτιά στις κομματικές σειρήνες-επιλογές (στην ουσία πρόκειται για φασιστικού τύπου εντολές προς το πόπολο των άστεων και της περιφέρειας) και… κλείνονται στη σιωπή τους, στη μοναξιά τους.

Κατορθώνουν έτσι να μη γίνουν κοινωνοί της αμετροέπειας και του επώδυνου κομματικού λόγου, χάνουν όμως την υπόρρητη μουσική αυτού του λόγου.
Χρειάζονται βεβαίως εκλεπτυσμένα ώτα για να ακούσουν αυτή τη μουσική, τη συμφωνία της ασάφειας, της οίησης, της εξουσιολαγνείας. Σε πείσμα όλων των δυσκολιών η μουσική του γελοίου υπάρχει, χωρίς αυτό να είναι αντιφατικό.
Τους σέβομαι !
 Αυτά για τους συνειδητούς περιθωριακούς.

Υπάρχουν και οι αβόλευτοι.
Αυτοί που θέλουν επιδιώκουν, να συμβάλουν να πάει η ζωή μερικά βήματα πιο μπροστά, να ανθίσει κάτι καλό για τον τόπο.
Αλλά είναι απογοητευμένοι, εξαπατημένοι, προδομένοι και  πολύ επιφυλακτικοί ( τέτοιος είμαι  και εγώ)
Κατανοούν την κίνηση  της ζωής και της κοινωνίας, αλλά διαφωνούν με τις κυρίαρχες τάσεις, αρνούνται να χρησιμοποιηθούν και κυρίως να χρησιμοποιήσουν άλλους για να γίνουν «χρήσιμοι».
Είναι ντροπαλοί … ντρέπονται  για την κατάντια της ζωής και των πολιτικών
Αρνούνται να γίνουν σύστημα  για την αυτοεξυπηρέτηση  τους  (δόξας, βολής, εισοδημάτων..).
Μισούν αυτό που είναι κυρίαρχο  ρεύμα/mainstream, προβαλλόμενοι, φωτογραφιζόμενοι, αρλουμπολόγοι, τενεκέδες ξεγάνωτοι.
Μην πάτε μακριά, κοιτάχτε τους Κατσιφάρες, Γεωργιόπουλους, Λιατσήδες, Ασβούς, Αργυρόπουλοι , Κατρίνιδες,  Μπαλαούρες και κάθε λογής απολειφάδια  που το παίζουν σωτήρες του παρόντος ή του μέλλοντος   και τα αποτελέσματα τους  
Λένε όχι να γίνουν κρίκος στην αλυσίδα των μηδενικών …που κατάντησαν μηδέν τον τόπο μας ( κοιτάξτε γύρω σας, την Ηλεία…).
Αγανακτούν ο καθένας ξέχωρα, ασύνδετα .
Έχουν  κοινή πορεία και στάση παρότι διαφωνούν.
Το κοινό είναι η αγωνία για τον τόπο , η ελπίδα και η διάθεση για μια νέα προοπτική.
Η στάση  είναι αυτή της αξιοπρέπειας και της άρνησης συμμετοχής σε πολιτικές αγοραπωλησίες .
 Η διαφωνία σε πολλά (πολιτικά, κομματικά κλπ) που όμως δεν αποτελούν εμπόδιο στην  «κοινή πορεία και στάση»
Είναι πολλοί αλλά είναι σκόρπιοι ( μήπως πρέπει να γνωριστούν   και να ενωθούν ?)

Το πρόβλημα είναι με τους ασυνείδητους, με την πλειοψηφία δηλαδή των ψηφοφόρων.
Οι έρμοι δεν έχουμε καταλάβει ότι είμαστε στο περιθώριο της πολιτικής ζωής, ότι άλλοι αποφασίζουν για τις τύχες μας και εμείς νομιμοποιούμε τις αποφάσεις τους με την ψήφο μας.
Περιθωριακοί με πτυχίο (ψήφο!), τόση και τέτοια η κατάντια μας.
Κεντρικό πολιτικό παιγνίδι (βουλευτές και λοιποί εξουσιαστές ) απίθανη, συνεχής και επαναλαμβανόμενη κοροϊδία. Το αποτέλεσμα: μνημόνια, φτώχεια, ανεργία, λιτότητα, φόροι κλπ   
Η αυτοδιοίκηση είναι μια γελοιότητα μια καρικατούρα με τόσους ( σε πλήθος και μέγεθος  ) ανίκανους  και  υποταγμένους στην εξουσία της( Δήμοι και Περιφέρεια), αλλά και αυτούς που θέλουν νέα ηγεσία … ( πχ αντί  Λιατσή τι ? Τάκης που ισούται με το μηδέν, Γιάννης ο δούρειος ίππος του αφεντικού του )
Το είναι του δήμου έχει εξοβελιστεί από το δέον του παραγοντισμού, εφαλτήριο εξουσιαστικών επιδιώξεων και προσωπικών ωφελειών και ωφελημάτων (..)
Η Ηλεία στο ναδίρ, οι παράγοντες (εξουσίας, πολιτικής και μέσων ενημέρωσης ) στο ζενίθ  και οι Ηλείοι ..σταυροπόδι, αραχτοί, ακόλουθοι, υπερασπιστές και ψηφοφόροι  των καταστροφέων τους !

Τι να κάνουμε;
Σκεφτείτε …

Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά υπό την προϋπόθεση να γινόμασταν δημότες, πολίτες.
Καλά, χαιρετίσματα στους δικούς μας, αλλά άμα χάσουμε την εμπιστοσύνη στο λαϊκό στοιχείο όλα έχουν τελειώσει, η συνοχή, η ανάπτυξη, η δημοκρατία.

Κάποιοι παλαβοί φωνάζουν,
 «μην επιλέγετε  τους βολεμένους, τους εξουσιαστές» (αλλά εκεί ξαναπάλι τους επιλέγουν), 
ότι «το περιθώριο είναι κέντρο» (όφειλε να είναι το κέντρο) της πολιτικής – κοινωνικής – οικονομικής – πολιτισμικής ζωής,
«πάρτε το  αλλιώς», δεν τους μάθατε ?

Αλλά μάλλον η βουή των  χειροκροτημάτων  τους  αφαιρεί την ικανότητα να ακούν και οι υποκλίσεις τους  στους  ισχυρούς ( ένα τίποτα είναι κατ’ ουσίαν) του συστήματος τους  εμποδίζει να βλέπουν ( κοιτούν κάτω αντί ψηλά και προς την πραγματικότητα..) .

Περιθωριακοί, αβόλευτοι και βολεμένοι
Είπαμε επιλογές και στάση ζωής που μας ορίζουν (άλλοι),  ορίζουμε ( εμείς) και μας καθορίζουν (όλους μας)

Το γιατί ξεχωρίζουμε στη ζωή είναι άλλη μια ανθρώπινη ανοησία.

Τι περιμένουμε αλήθεια όλοι στο παζάρι που μας πουλούν  ?
Πραμάτεια ή πραματευτάδες( του εαυτού  και της ζωής μας ) ?

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Οι μνησίκακοι και η κοινωνία ( μια «φωτογραφία» της Ηλείας, μια «εικόνα» της Ελλάδας..)

Οι μνησίκακοι και η κοινωνία ( μια «φωτογραφία» της Ηλείας, μια «εικόνα» της Ελλάδας..)

 O εγωισμός συνέχει την ύλη.
Καλώς, τον δικαιολογούμε άπαντες.
Έως ποίου σημείου, όμως;

Όταν αυτός αρρωσταίνει στην προσπάθειά του να επιβληθεί κατά τη διεκδίκηση αρπαγής εξουσίας (οποιασδήποτε μορφής), δύσκολο είναι να ιαθεί.
Είναι αυτοάνοση ασθένεια.  Όχι μόνο αυτό …στην εκδίπλωσή του μεταμορφώνεται σε χολή και δηλητήριο, γεννώντας τον μνησίκακο άνθρωπο.

Έχει γεμίσει από δαύτους η χώρα και Ηλεία, ο Πύργος, ο τόπος μας γενικά βρίθει , παντού σαν τα βάτα… σαν την αφρικάνικη σκόνη που μας πνίγει .

Υποχθόνιοι, δολεροί, στάζουν φαρμάκι όταν οι ίδιοι δεν μπορούν να συμμετάσχουν στο πανηγύρι της ζωής, στο δράμα της έστω.

 Αδύνατον να συνειδητοποιήσουν αυτοί οι άνθρωποι ότι δεν γίνεται να ζήσουμε παρά αμοιβαία, ότι η ομορφιά, είτε το θέλουν είτε όχι, κατοικεί παντού, από την αμοιβάδα έως τον χαρίεντα άνθρωπο του Μενάνδρου(«Ὡς χαρίεν ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ» ..Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, αν είναι άνθρωπος.. )

Όχι ότι τους λείπει ο νους(αν και σε τινές εκλείπει …), είναι όμως τόσο πολύ βουτηγμένος στο πούσι της ζηλοφθονίας και της ιδιοτέλειας , ώστε λειτουργεί υποτονικά, σφετεριστικά, ιδιοτελώς και καιροσκοπικώς.

Όλοι κινούνται- εν πλήρη ακινησία-για την καρέκλα, την κονόμα, την προβολή και ας καταστρέφονται όλα γύρω .

Ποιοι  είναι αυτοί ;  Α ς μην πάμε μακριά… Δίπλα μας είναι(τους ψηφίζουμε ) είναι οι Περιφερειάρχες, Βουλευτές, Δήμαρχοι, Εκδότες, τα συστήματα..

Μια ματιά στις εφημερίδες της Ηλείας θα τους δείτε… εκδότες και εκδιδόμενους… εμπόριο πολιτικής σαρκός 

..και ο τόπος στο πάτο και εμείς στον πάτο του πάτου….
…η «Ολυμπία Οδός», χωρίς την Ηλεία και την Ολυμπία(που δεν θα ρτελείωσει ΠΟΤΕ ), ο άθλιος δρόμος που ονομάζεται εθνική οδός που «παράγει» δυστυχήματα, τραυματίες και νεκρούς, δεν υπάρχει αεροδρόμιο, μα ούτε σιδηρόδρομος, δεν υπάρχει σύνδεση με Αρκαδία με σύγχρονο δρόμο, η Αμαλιάδα και ο Κάμπος υδρεύεται με ακατάλληλο νερό  από το φράγμα του Πηνειού (μέγα σκάνδαλο και κοροϊδία),  τα σκουπίδια της Ηλείας θάβονται με τεράστιο οικονομικό κόστος  στην χωματερή/ ΧΥΤΥ Τριανταφυλλιάς (τεράστιο σκάνδαλο με σιωπή από όλους…),  ο Πύργος μετατρέπεται σε ένα τίποτα, σε μια μίζερη και άθλια πόλη (όπως και η ψυχή του δημάρχου της ..), ο Περιφερειάρχης της Πάτρας (..και μόνο…)  έχει μηδενικό (…όπως και αυτός..) αποτέλεσμα και έργο προς την Ηλεία, η Αρχαία Ολυμπία παραμένει αναξιοποίητη και υποβαθμισμένη και όσα τόσα άλλα…
..και κόβουν δέντρα. πάνε βόλτες με τον εγκαταλελειμμένο σιδηρόδρομο, λεηλατούν το ταμείο του λιμανιού του Πύργου (περιμένω αν τολμά να μου κάνει μήνυση…), χορεύουν στην Κάπελη, μοιράζουν τα χρήματα του ΕΣΠΑ…., ετοιμάζονται να καταστρέψουν το Κατάκολο και την κρουαζιέρα( δια των γεωτρήσεων), πουλούν τον τόπο, μας πουλούν….

 Μήτε ύλη μήτε ενέργεια είναι ο εγωισμός και ας θεωρείται κινούν αίτιο για τη συμπεριφορά των ανθρώπων.
Ιδιοτέλεια, ανικανότητα, προσωπικό όφελος, αλισβερίσια, «μου δίνεις σου δίνω»,   
Οι εξ αυτών τρωθέντες κινούν υπόγεια νήματα, διαβάλλουν, συκοφαντούν, υβρίζουν, καιροφυλακτούν να κεντρίσουν με το δηλητήριό τους κάθε τι που τους ξεπερνά, ή τους προσπερνά, αδιαφορώντας για την υπόγεια μιζέρια τους.

Το γελοίον (όνειρο τους) μια φουσκωμένη  τσέπη, μια φωτογραφία στις εφημερίδες των  εκμαυλιστών, ένα αξίωμα, να γίνουν παράγοντες
…και με υπόγειες διαδρομές, έρποντας, συκοφαντούν, παρασέρνουν, συνομωτούν… και το περίεργο είναι πως ανόητοι και βλάκες μπορούν και το παίζουν …λέοντες

 Κάτι καταφέρνουν στο αρχικό στάδιο, αλλά είναι τόσο ανερεισίνωτοι κοινωνικά, ώστε η «μεγαλειώδης» «προσπάθειά» τους καταντά αυτεπίστροφον και πλήττει τους ίδιους, εκθέτοντάς τους στη χλεύη της αγοράς, στη βάσανο της αντικειμενικότητας, της άδολης κριτικής.

 Και τότε βέβαια θυμούνται τον ασπάλακα εαυτό τους και τρυπώνουν στη γη, μακριά από το φως τού συνυπάρχειν, από τα χρώματα του μεγαλείου της φύσης, από τους εκκωφαντικά ανθρώπινους ήχους της κοινωνίας (λυγμούς ή ύμνους), μακριά ακόμη από τη θωπεία του ανέμου, από τον ευεργετικό εξαγνισμό των υδάτων.

 Τι τους μένει;
 Να συνευρίσκονται, να συνωμοτούν, να σχεδιάζουν την επόμενη επίθεση (διότι, παρ' ότι η κοινωνία τούς «φτύνει», εξακολουθούν να απεργάζονται σχέδια καταστροφής).
Αλλά αντιλαμβάνονται ότι έχουν παραμείνει δραματικά μόνοι, αποξενωμένοι, περιφρονημένοι.

 Τουλάχιστον αν σιωπούσαν για λίγο…
Καλύτερα θα ένιωθαν.
Το είχαν δει οι «παλιοί» αυτό, ο Πίνδαρος λ.χ., που σημείωσε ότι και το σεσωπασμένον ευθυμίαν μείζω φέρει.
Αλλά και γι' αυτό ανίκανοι είναι.
Εχουν πλέον φυλακιστεί στη δική τους πραγματικότητα, αυτήν που έχουν κλώσει στη φτωχή τους συνείδηση. Δεν γνωρίζουν οι δυστυχείς ότι «η σύλληψη της πραγματικότητας και η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα». 

Ζώντας λοιπόν διά της ηδικής των συλλήψεως γουρλώνουν τα μάτια όταν δεν γίνονται αποδεκτές οι προτάσεις τους, όταν το κοινό τούς αποδοκιμάζει, όταν η πλειονότητα αρνείται την ύπαρξή τους.

Η ζωή συνεχίζεται χωρίς αυτούς, αγκαλά το δηλητήριό τους έχει διαχυθεί και στο πιο μικρό σοκάκι της αγοράς, γρήγορα εξατμίζεται και ούτε καν μια κηλίδα δεν παραμένει να θυμίζει την κακία τους.

Και εμείς  ;
Όλη αυτή η ιστορία με τον λαό-εμάς τους πολίτες - και την εξουσία την τοπική  ή την υπερτοπική μοιάζει με μία φράση που συνηθίζουν να λεν οι έμπειροι ναυτικοί που λατρεύουν ακόμα και τη φουρτούνα. Το «Όλοι βρίζουν τη θάλασσα, ενώ φταίει ο άνεμος», ταιριάζει με τις ευθύνες που αναλογούν στους ανέμους του λαού   που επιλέγουν  καράβια (πολιτικούς) και θάλασσες (πολιτικές)

Και να η γνώμη μου !
Να σκεφτούμε εκείνα τα παλιά, που γίνονται και πάλι καινούργια.
Να δούμε, απαλλαγμένοι από το χάλκινο χέρι του φόβου, τον κόσμο της ελευθερίας μέσα από ένα κομμάτι γης, της γης μας, της συκοφαντημένης από τους άλλους και κάποτε από εμάς τους ίδιους πατρίδας.

Ένα κόσμο, ένα τόπο τόσο κοντινό ( η Ηλεία μας) που η απόλαυση σού κόβει την ανάσα, τόσο μακρινό που να μην τον φτάνει το βλέμμα σου, που να μην μπορείς να διακρίνεις το ίχνος του, την σκιά του, το είδωλό του.

Χωρίς ελευθερία τί;
Ένα λοξό βλέμμα σ’ αυτήν, ή ένα βλέμμα επιθυμίας και ανάγκης μαζί, έστω στο αίτημά της, αρκεί για να αντέξεις μια ζωή, την ζωή σου.

Η ελευθερία είναι κάτι που ξυπνά μέσα σου μια χαρά άγρια, πρωτόγνωρη, αν και από πάντα γνωστή. Γιατί πάντα μέσα στον άνθρωπο υπάρχει το αίτημά της.
Να αγωνιστούμε  για μια ευημερούσα Ηλεία, Πύργο, Αμαλιάδα, Πηνεία, Λεχαινά, Βάρδα, Γαστούνη, Βαρθολομιό, Ορεινή Ηλεία, Αρχαία Ολυμπία (κυρίως), Ανδρίτσαινα, Κρέστενα, Ζαχάρω, Φιγαλεία και να πεταχτεί στο κάλαθο των αχρήστων όλο το παλιό πολιτικό προσωπικό .

Είναι μία, μοναδική και ανεπανάληπτη. Και, ίσως, γι’ αυτό μαζί πιο επισφαλής, αλλά και πιο πολύτιμη, αρνούμενη πεισματικά να γίνει πιόνι, νούμερο, γρανάζι σε οποιοδήποτε «πρότζεκτ».
Πρέπει να είμαστε πολλοί...